Fajing DotNet

Archive for August 21st, 2007

โดย จางซานฟง ศตวรรษที่ 13
เรียบเรียงและอรรถาธิบายโดย TT Liang

1. ในทุกๆ การเคลื่อนไหว ทั่วทั้งร่างกายจะต้องเบาและคล่อง ทุกส่วนของร่างกายเรียงร้อยกันดุจสร้อยไข่มุก

ทุกท่วงท่าจะต้องได้รับการฝึกฝนจนเคลื่อนที่ได้โดยไม่ต้องใช้กำลังฝืนและโดยปราศจากการเครียดเกร็งที่ไม่จำเป็น  จึงจะให้แขนขาและอวัยวะต่างๆ ในร่างกายคล่องแคล่วปราศจากน้ำหนัก และทำให้ร่างกายตื่นตัว มีชีวิตชีวา ลื่นไหลและเป็นอิสระ  ความเบานั้นไม่ใช่ว่าว่างเปล่า หากต้องประกอบด้วยกำลังภายใน  ความคล่องนั้นไม่ใช่เพียงผิวเผิน แต่ต้องเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกสดชื่น ตื่นตัว Read the rest of this entry »

จากหนังสือหลวงปู่ฝากไว้

โดย พระราชวุฒาจารย์ (หลวงปู่ดูลย์ อตุโล)

ตื่นอาจารย์

นักปฎิบัติธรรมสมัยนี้มีสองประเภท ประเภทหนึ่งเมื่อได้รับข้อปฏิบัติ หรือข้อแนะนำจากอาจารย์ พอเข้าใจแนวทางแล้วก็ตั้งใจเพียรพยายามปฏิบัติไปจนสุดความสามารถ อีกประเภทหนึ่งทั้งที่มีอาจารย์แนะนำดีแล้ว ได้ข้อปฏิบัติถูกต้องดีแล้ว แต่ก็ไม่ตั้งใจทำอย่างจริงจัง มีความเพียรต่ำ ขณะเดียวกันก็ชอบเที่ยวแสวงหาอาจารย์ ไปในสำนักต่างๆ ได้ยินว่าสำนักไหนดีก็ไปทุกแห่ง ซึ่งลักษณะนี้มีอยู่มากมาย Read the rest of this entry »

หลายท่านที่เพิ่งมาฝึกมวยไท่เก๊กได้ไม่นาน โดยเฉพาะขาบู๊จะเริ่มรู้สึกเหมือนกับว่าตนเองอ่อนแอลง กล้ามเนื้อก็ไม่ให้ใช้ ไม่ให้ฝึก ท่วงท่าก็เนิบช้า จะเตะๆ ต่อยๆ กันก็ไม่มี ก็เลยชักหวั่นใจ กลัวว่าระหว่างนั้นหากไปมีเรื่องกับใครแล้วจะกลายเป็นไปขึ้นเขียงให้เขาเชือด ก็เลยเริ่มจะยุกยิก อยากฝึกวิชาที่เป็นแนวบู๊ควบคู่ไปด้วย แต่ทางหนึ่งก็ห่วงว่าฝึกวิชาอื่นพร้อมกับมวยไท่เก๊กแล้วจะกลายเป็นไม่ได้ดี ห่วงพี่เสียดายน้อง ก็พยายามสรรหาวิชาที่ดูจะพอฝึกขนานไปกันได้  แล้วก็เลยเป็นปัญหาว่าจะทำอย่างไรดี Read the rest of this entry »

หลายท่านพยายามจะเปรียบเทียบระหว่างวิชาศิลปะยุทธ์หลายๆ สาย ประมาณว่ามวยไหนเก่งกว่ามวยไหน หรือบางทีก็ว่ากันไปว่าวิชามวยต่างๆ นี้เอาไปใช้จริงไม่ได้ เจอนักเลงหัวไม้ข้างถนนก็จอดหมด หรือไม่ก็เก่งอย่างไรก็แพ้ลูกปืนเหมือนๆ กัน

ซึ่งหลายๆ ท่านที่มาเปรียบเทียบแนวนี้ ผมว่าท่านสับสนระหว่าง กีฬา,การต่อสู้ และวิชามวย Read the rest of this entry »

บางคนอาจจะเคยเห็นอาจารย์มวยจีนบางท่านแสดงการตีหรือผลักลูกศิษย์ฝ่าอากาศ คือตีไม่โดน แต่คนโดนตีกระเด็นออกไปหรืออย่างน้อยก็ต้องเคยได้ยินตำนานเล่าขานมาในลักษณะนี้  ซึ่งบางคนก็เชื่อมั่นและใฝ่ฝันที่จะฝึกฝนตนเองให้ทำเช่นนั้นให้ได้ หรือบางคนก็มองว่านี่เป็นเรื่องโกหกหลอกลวง หรือไม่ก็เป็นการสะกดจิต หรือผลทางจิตวิทยาที่ลูกศิษย์มักจะกลัวอาจารย์เลยล้มตัวไปก่อนที่จะโดนตี

ทีนี้เรื่องจริงเป็นอย่างไร แล้วเราควรมีความเห็นอย่างไรต่อเรื่องนี้ Read the rest of this entry »

ประเทศไทยนั้น ได้ติดต่อค้าขายกับประเทศจีนมาหลายร้อยปีแล้ว   ทั้งยังมีชาวจีนที่อพยพมาพึ่งพระบรมโพธิสมภารตั้งแต่โบราณ จนออกลูกออกหลานกลายเป็นคนไทยไปก็มาก   ชาวจีนหรือแม้แต่ลูกหลานชาวจีนในประเทศไทยยังได้เข้ารับราชการจนได้รับตำแหน่งเป็นขุนนาง จนถึงกับเป็นพระมหากษัตริย์เช่นพระเจ้าตากสินมหาราชก็เป็นลูกหลานชาวจีนในประเทศไทย  จึงไม่น่าแปลกใจที่วิทยายุทธ์จีนหรือมวยจีนนั้นได้เผยแพร่เป็นที่รู้จักกันในสยามประเทศนี้เป็นเวลาช้านานมาแล้ว จนมีบันทึกอยู่ในประวัติศาสตร์ก็มีเช่น พระยาพิชัยดาบหักวีรบุรุษของชาวไทยนั้น ในประวัติของท่านก็เคยศึกษาวิชามวยจีนด้วยเช่นกัน ทั้งนี้ในยุคก่อนๆ นั้น แม้จะมีคำเรียกขานแบบแบ่งแยกว่าเป็นคนไทย คนจีน คนมอญ คนญวน  แต่ต่างก็อาศัยอยู่บนแผ่นดินสุวรรณภูมินี้ร่วมกันอย่างสันติฉันท์พี่น้องมาโดยตลอด Read the rest of this entry »

การฝึกชี่กง มีหลายตำรา หลายสำนัก  ซึ่งมักจะให้ผลคล้ายๆ กันก็คือ การชักนำให้เลือดลมเดินสะดวก ปรับสมดุลภายในร่างกาย ช่วยรักษาอาการเจ็บไข้ได้ป่วย หรือชลอความเสื่อมของสังขาร หรือถ้าฝีมือแก่กล้าขึ้นก็อาจใช้ในการชักนำชี่หรือพลังชีวิตของคนอื่น ช่วยรักษาโรคภัยไข้เจ็บให้กับผู้อื่นได้ด้วย

ดังนั้นการฝึกชี่กงย่อมมีคุณประโยชน์อยู่ในตัวอยู่แล้วครับ  ผู้ฝึกมวยไท่เก๊กก็สามารถฝึกชี่กงร่วมด้วยได้ หากว่าการฝึกฝนแบบนั้นๆ ไม่ขัดกับวิชามวยไท่เก๊กที่ฝึกฝนอยู่ เพราะชี่กงมีหลายประเภทหลายรูปแบบ บางรูปแบบก็เน้นไปในทางการฝึกพลังแข็ง หรือการฝึกความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อร่างกาย ซึ่งบางครั้งอาจจะขัดแย้งกับแนวทางการฝึกฝนมวยไท่เก๊กก็เป็นได้ Read the rest of this entry »

ไม่ยากหรอกครับ หาซื้อกระบี่มาสักเล่มหนึ่ง เลือกน้ำหนักให้เหมาะมือ ไม่หนักไป ไม่เบาไป อันนี้อยู่ที่กำลังของแต่ละคน ถ้าแรงดีเลือกที่หนักหน่อยก็ได้ ความยาวของใบปกติแล้วจะทดสอบโดยเอามือกุมบริเวณโกร่งกระบี่ ที่ต่อกับด้ามน่ะครับ วางแขนลงข้างลำตัวให้ปลายกระบี่ชี้ขึ้น ปลายกระบี่ควรสูงประมาณติ่งหูผู้ถือพอดีครับ แต่ถ้าเลือกไม่ได้ก็เอาที่ใกล้เคียงก็พอไหว  ใบกระบี่นิยมให้อ่อนพริ้วเล็กน้อยไม่แข็งตันจนเกินไป แต่ก็ไม่อ่อนจนเกินไปเหมือนกัน Read the rest of this entry »

มวยไท่เก๊กหรือไทชิ คือวิทยายุทธ์แขนงหนึ่งของจีน ซึ่งได้รับอิทธิพลจากปรัชญาลัทธิเต๋า เน้นการใช้ ความอ่อนชนะความแข็ง ช้าชนะเร็ว แรงน้อยชนะแรง มาก โดยมีลักษณะการฝึกฝนร่ายรำชุดมวยที่เนิบช้า เบาสบาย กลมกลืน ต่อเนื่อง หากแลดูคล่องแคล่ว มีชีวิต ชีวา ฝึกฝนสติและสมาธิ เน้นการฝึกพลังภายในมากกว่า ภายนอก เน้นการเสริมสร้างสุขภาพของผู้ฝึกฝนมากกว่า การต่อยตีทำร้ายผู้อื่น สามารถฝึกฝนได้ทุกเพศทุกวัยจน แม้คนชราอายุ 80-90 ปีก็ยังสามารถฝึกได้ ทั้งนี้ก็มีผู้ฝึก มากมายที่เริ่มต้นเรียนมวยไท่เก๊กในวัยชราหรือเมื่อมีข้อจำกัดทางร่างกายจนไม่สามารถฝึกฝนหรือออกกำลังกาย ชนิดอื่นได้ Read the rest of this entry »

ชื่อท่าดังกล่าวนี้ อ้างอิงจากมวยช้าชุดที่สืบทอดมาทางสายท่านต่งอิงเจี๋ย (Dong YingJieh) ซึ่งเป็นสายที่ผมได้มีโอกาสศึกษาเป็นเวลาหลายปี ส่วนการนับท่านั้น หากดูตามนี้จะนับได้ 81 ท่า แต่บางสำนักก็ว่า 85 บ้าง 88 บ้าง 108 บ้าง ก็แล้วแต่กันไป เพราะหากดูที่ชื่อท่าจะเห็นว่าบางทีก็มีการรวบสองสามท่า ตั้งชื่อเดียวก็มี บางท่ามีซ้ายขวา ก็เรียกรวมเป็นท่าเดียวไปเลย ก็แล้วแต่ว่าอาจารย์ท่านใดท่านอยากให้รวมแล้วลงเป็นกี่ท่าก็รวมๆ รวบๆ ชื่อให้มันได้เท่านั้นท่า แต่ก็รำเหมือนๆ กันนี่แหละครับ นอกจากบางสำนักอาจตัดทอนให้สั้นลง หรือให้ง่ายลง หรือเรียบเรียงใหม่นั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง Read the rest of this entry »