Fajing : the journey of my life.

การเรียนมวยไท่เก๊ก สิ่งสำคัญที่ขาดไปไม่ได้เลยก็คือ “อาจารย์”  ภาษาจีนเรียกว่า “เหล่าซือ” หรือ “ซือฝู่”  นี่เป็นคำถามที่ตอบยาก เพราะอาจารย์ทุกท่านก็ต้องว่าตัวเองดี  หรือไปถามคนที่เรียนอยู่ก่อน ก็ต้องว่าอาจารย์หรือสำนักที่ตัวเองสังกัดอยู่ดีแล้ว ไม่งั้นจะมาเรียนกันทำไม  ยิ่งถ้าถามไปถามมา จะพบว่าแต่ละแห่งบางทีก็มีแนวทางการสอนที่แตกต่างกัน เคล็ดความแตกต่างกัน  บอกว่าเป็นมวยไท่เก๊กเหมือนกัน สายเดียวกัน ตระกูลเดียวกัน สอนไม่เหมือนกัน ตีความไม่เหมือนกัน มีเยอะแยะ ไม่รู้จะเชื่อใครดี

ถ้าไม่คิดมาก ก็เรียนที่ไหนก็ได้

แต่ถ้าอยากให้ได้ดี มีความตั้งใจที่จะเรียนศิลปะศาสตร์ที่สืบทอดกันมาแต่โบราณจริงๆ  ก็ต้องหาข้อมูลกันสักหน่อย

โชคดีที่ปัจจุบันการหาข้อมูลทำได้ไม่ยากนัก ในท้องตลาดก็มีหนังสือเกี่ยวกับมวยไท่เก๊กอยู่มากมาย ทั้งที่ตีพิมพ์เป็นเล่ม หรือแทรกเป็นบทความอยู่กับนิตยสารแนวสุขภาพต่างๆ  นอกจากนี้ยังสามารถค้นข้อมูลผ่านระบบอินเตอร์เน็ต หาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องที่เราสนใจได้จากทั่วทุกมุมโลก

นี่คือยุคของโลกไร้พรมแดน และยุคของสารสนเทศน์

ยิ่งถ้าคุณสามารถอ่านภาษาจีนหรือภาษาอังกฤษออก จะพบข้อมูลเกี่ยวข้องกับมวยไท่เก๊กอยู่ในอินเตอร์เน็ตมากมาย อ่านกันไม่หวาดไม่ไหว

หรือชอบแบบเป็นเล่มก็สั่งซื้อข้ามประเทศมาได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน

นี่คือเรื่องของการหาข้อมูล

เมื่อมีข้อมูลอยู่กับตัวระดับหนึ่งแล้ว คราวนี้ก็ออกเดินทางตามหาอาจารย์

ง่ายที่สุดคือเริ่มจากญาติพี่น้องคนใกล้ตัว  ไม่แน่ว่าคุณปู่ที่คุณไปไหว้ท่านแค่ปีละครั้งอาจจะเป็นยอดฝีมืองำประกาย ไม่งั้นจะกลายเป็นใกล้เกลือกินด่างไป

จากคนใกล้ตัวก็ค่อยๆ ลองขยายวงออกไปในหมู่เพื่อนฝูงญาติพี่น้อง  นี่ยังทำให้สัมพันธภาพระหว่างญาติพี่น้องแนบแน่น ยิงปืนนัดเดียวได้นกทั้งฝูง

ถ้าไม่มีกันจริงๆ แล้วค่อยออกไปตระเวนดูภายนอก โดยทั่วๆ ไปมวยไท่เก๊กมักฝึกกันตอนเช้าๆ หรือบางทีก็ตอนเย็นๆ ตามสวนสาธารณะใหญ่ๆ แต่ไม่ค่อยนิยมฝึกกันตอนเที่ยงๆ แดดจัดๆ ก็เอาที่สะดวกใกล้ๆ บ้านก่อนก็ได้  อาจจะเลยไปถึงศูนย์เยาวชน หรือบางแห่งก็เปิดเป็นสำนักเป็นโรงเรียนกันเป็นเรื่องเป็นราว หรือเปิดในห้างสรรพสินค้าก็มี

ทีนี้ก็ลองจับคู่เทียบกับข้อมูลที่เรามี 

การเรียนมวยไท่เก๊กแบบดั้งเดิมนั้น ต้องมีอาจารย์ ดังนั้นอาจารย์แต่ละท่านจะต้องสามารถไล่ย้อนกลับไปหาต้นตอได้ว่าเรียนมาจากไหน เป็นศิษย์ใคร จนถึงอาจารย์ปู่คือใคร อาจารย์ทวดคือใคร  ครูมวยแต่ละท่านมักจะมีประวัติต้องติดตามอาจารย์ของท่านมานับสิบปี ถึงจะแยกตัวออกมาบินเดี่ยวได้  เช่นนี้เรียกว่าครูมวยสายตรง

ส่วนครูมวยยุคใหม่ๆ บางท่านเรียนกันมาเป็นคอร์ส  เข้าคอร์สนี้สามเดือน คอร์สนั้นสามเดือน ก็อาจมีความชำนาญหลากหลาย เพียงแต่ยากที่จะเข้าถึงความลึกล้ำของมวยไท่เก๊ก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ดี หรือไม่เก่ง เพียงแต่ว่ายากที่เขาจะเข้าถึงความลึกล้ำ  ก็ว่ากันแค่นั้น

ครูมวยสายตรงมักจะสอนแบบดั้งเดิม สอนวิชาเดียวหรืออย่างมากไม่เกินสองถึงสามวิชา  สอนกันนานนับสิบปี เรียนกันไม่มีวันจบ สามารถเรียนกันไปได้ตลอดชีวิต

ส่วนครูมวยยุคใหม่ อาจสอนได้นับสิบวิชา มีวิชาให้เลือกเรียนหลากหลาย มีลูกเล่นสีสันเยอะกว่า บางแห่งเห็นผลทันตา สามารถเรียนแล้วนำไปใช้งานได้จริงภายในเวลาอันสั้น หรือมีการผสมหลักวิชาต่างๆ เข้าด้วยกัน ตั้งตัวเป็นปรมาจารย์ได้   บางท่านอาจมีเกียรติประวัติต่างๆ พ่วงมาด้วย เช่น ถ้วยหรือเหรียญชนะเลิศการแข่งขันประเภทต่างๆ หรือผ่านสนามผ่านเวทีการต่อสู้ต่างๆ มา ช่วยการันตีระดับฝีมือและความน่าเชื่อถือ

ไม่มีผิด ไม่มีถูกครับ อยู่ที่ความชอบของแต่ละบุคคล อยู่ที่ตัวเราเองว่าชอบแนวทางไหน  ไปกันได้กับนิสัยใจคอของครูหรือเปล่า บางคนชอบสอนแบบโหดๆ บางคนชอบครูที่ยิ้มแย้มแจ่มใส สอนแบบแทรกมุขตลก  บางคนชอบเรียนเข้มๆ หนักๆ บางคนกลับชอบแบบเรียนเรื่อยๆ สบายๆ เรียนไปคุยไป จิบน้ำชากินขนมกันไป นี่ก็ไม่มีถูกไม่มีผิดเช่นกัน

การเรียนมวยนั้นยังอาจจะมีปัจจัยประกอบอีกหลายอย่าง เช่นความสะดวกของผู้เรียน ค่าใช้จ่ายในการเรียน สถานที่ฝึก ฯลฯ  บางทีเจออาจารย์ดีแต่อยู่ต่างประเทศ บางท่านอาจจะทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างอพยพไปเรียน ก็เป็นเรื่องของท่าน แต่บางท่านก็เลือกที่ใกล้ๆ สะดวกๆ  หรือบางสำนักมีอาจารย์ดีจากต่างประเทศมาสอน แต่อาจารย์มาเองปีละไม่กี่วัน ที่เหลือให้ลูกศิษย์เป็นคนสอน  ก็ไม่ใช่จะว่าไม่ดี  ลูกศิษย์ระดับที่สอนได้ของบางสำนักยังอาจจะมีฝีมือสูงกว่าระดับอาจารย์บางสำนักเสียอีก

และต่อให้มีอาจารย์ดี วิชาเลิศล้ำ แต่ถ้าผู้ฝึกสอนไม่ขยัน ไม่ใส่ใจ หรือแม้แต่ไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้ ก็อาจจะไม่ประสบผลสำเร็จ   สมัยก่อนมีครูมวยท่านหนึ่งหัวทึบ ได้เรียนมวยอยู่เพียงกระบวนท่าเดียว แต่ท่านก็ขยันหมั่นเพียรฝึกฝนนับหมื่นนับแสนครั้ง จนกลายเป็นจอมยุทธ์ยอดฝีมือด้วยกระบวนท่านั้นก็มี   เพราะสุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับตัวผู้ฝึกเอง