Fajing : the journey of my life.

บางคนอาจจะเคยเห็นอาจารย์มวยจีนบางท่านแสดงการตีหรือผลักลูกศิษย์ฝ่าอากาศ คือตีไม่โดน แต่คนโดนตีกระเด็นออกไปหรืออย่างน้อยก็ต้องเคยได้ยินตำนานเล่าขานมาในลักษณะนี้  ซึ่งบางคนก็เชื่อมั่นและใฝ่ฝันที่จะฝึกฝนตนเองให้ทำเช่นนั้นให้ได้ หรือบางคนก็มองว่านี่เป็นเรื่องโกหกหลอกลวง หรือไม่ก็เป็นการสะกดจิต หรือผลทางจิตวิทยาที่ลูกศิษย์มักจะกลัวอาจารย์เลยล้มตัวไปก่อนที่จะโดนตี

ทีนี้เรื่องจริงเป็นอย่างไร แล้วเราควรมีความเห็นอย่างไรต่อเรื่องนี้

ก็อยากจะบอกว่าของอย่างนี้มันมีทั้งจริงและไม่จริงครับ โดยทั่วๆ ไปแล้วไม่เชื่อไว้ก่อนก็ดูจะเป็นความเห็นที่ดี ซึ่งทั้งนี้ก็ไม่จำเป็น ต้องพูดจาหรือเขียนถีงในเชิงดูถูกดูแคลน โดยส่วนตัวผมคิดว่า สำหรับคนทั่วๆ ไป หรืออาจเรียกว่าคนนอกวงการแล้ว ความเห็นแบบ ไม่เชื่อแต่ไม่ลบหลู่ หรือเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งดูจะเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด และเหลือทางไปให้กับตัวเองได้

ส่วนคนที่เป็นคนใน หรือคิดจะเป็นคนใน อาจต้องเปลี่ยนท่าทีความคิดบ้าง เพราะความคิดเห็นแบบไม่เชื่อ หรือเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งนั้นจะเป็นตัวขัดขวางความก้าวหน้าในการฝึกฝนค รับ สำหรับผู้ฝึกแล้วผมกลับคิดว่าถ้าอยากทำให้ได้ไปให้ถึง ก็ต้องเชื่อว่ามันทำได้ มีศรัทธาในวิชาและครูอาจารย์ มีความวิริยะในการฝึกฝน มีสติสมาธิปัญญาให้ถึงพร้อม มันถึงจะไปได้ คือจะว่าเชื่อก็ไม่ใช่สักแต่เชื่อตะพึดตะพือ เชื่อแล้วก็ต้องทำให้เต็มที่ แล้วก็นำมาคิดวิเคราะห์ ตรงไหนไม่เข้าใจก็ถามอาจารย์หรือผู้รู้จะดีกว่าฝึกไปโดยมีแต่ความระแวงสงส ัยไม่เชื่อถือครับ ซึ่งทั้งนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าให้เชื่องมงายไร้สาระฝันเฟื่องไปวันๆ ครับ การเชื่อนั้นเหมือนกับการตั้งเป้าให้กับตัวเอง ส่วนหน้าที่ของเราคือฝึกฝนในวันนี้ให้ดีที่สุดก็เท่านั้น

มันก็เป็นวิธีคิดแบบเดียวกับคนที่บอกว่าโลกกลม คนที่สร้างเครื่องบิน คนที่สร้างหลอดไฟ คนที่สร้าง ฯลฯ จนไปถึงเรื่องชาตินี้ชาติหน้าหรือนิพพานนั่นแหละครับ มันมีทั้งคนที่ไม่เชื่อ คนที่ดูถูกดูแคลน คนที่เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งหรือรู้สึกเฉยๆ คนที่เชื่อแบบงมงายจนเข้ารกเข้าพง คนที่มีความเชื่อแล้วก็อุตสาหะขวนขวายจนประสบผลสำเร็จหรือสร้างแนวทางให้ก ับผู้อื่นได้ ประวัติศาสตร์ในอดีตก็น่าจะทำให้เราได้เห็นผลของความเชื่อแบบต่างๆ นี้แล้วก็เลือกได้ว่าจะเป็นคนประเภทไหนนะครับ

บางท่านอาจจะแย้งออกมาเลยว่า การผลักคนโดยไม่สัมผัสนั้นเป็นไปไม่ได้เพราะขัดกับหลัก วิทยาศาสตร์

ก็อยากจะบอกว่าอย่าเพิ่งตีความว่าอะไรขัดกับหลักวิทยาศาสตร์ ถามตัวเองเรารู้มากแค่ไหนครับเรื่องหลักวิทยาศาสตร์ แล้วเราเอาอะไรมาตัดสินว่าขัดหรือไม่ขัดกับหลักวิทยาศาสตร์ ไม่งั้นหากวันไหนคุณคิดจะฝึกมวยไท่เก๊กจริงๆ “ขัดหลักวิทยาศาสตร์” นี่มันก็จะตามมาหลอกหลอนตั้งแต่บทเรียนแรกๆ แล้วครับ เคยมีครับคนมาเรียนที่สำนัก พูดแต่ว่ามันขัดหลักวิทยาศาสตร์ ไอ้นั่นก็ขัด ไอ้นี่ก็ขัด สรุปว่าเลยเรียนไม่ได้ถึงไหน ไม่นานก็เลิกไป

เอาแม่เหล็กมาแท่งหนึ่งแกว่งๆ ใกล้ๆขดลวด ก็เกิดกระแสไฟฟ้าผ่านขดลวดเฉยๆ ซะงั้น หรือเอาไฟฟ้าผ่านไปในขดลวดขดหนึ่งแล้วเอาไปวางไว้ใกล้ๆ ขดลวดอีกขด อีกขดก็เกิดมีกระแสไฟฟ้าผ่านไปด้วยโดยที่ทั้งสองขดไม่ได้แตะต้องกันเลย วิทยาศาสตร์อธิบายได้แค่ผลของมันคือถ้าเราทำอย่างนี้ก็จะเกิดผลอย่างนี้ คำนวณได้อย่างนี้ แต่ “เหตุ” นั้นไม่สามารถอธิบายได้ครับว่า ทำไมมันถึงเป็นอย่างนั้น เวลาเราโยนก้อนหินทีไรมันตกพื้นทุกที นั่นก็เป็นแค่ผล แต่ทำไมมันเป็นอย่างนั้นก็ไม่รู้ ทุกวันนี้ก็ยังหาวิธีอธิบายกันอยู่ ยิ่งวันคำอธิบายก็ยิ่งประหลาดสุดๆ หรือแนวคิดเรื่องแสงเป็นทั้งคลื่นและอนุภาค แนวคิดเรื่องสับอนุภาคซึ่งตอบสนองต่อผู้สังเกต เรื่องวิทยาศาตร์เหล่านี้พิสดารและดูขัดกับหลักวิทยาศาสตร์ในความเห็นของค นทั่วไปครับ

แถมในปรัชญาวิทยาศาสตร์นั้นเรียกผลการทดลองพวกนี้ว่า การอนุมานด้วยซ้ำไป หมายความว่าเรารู้จากประสบการณ์ว่าโยนหินร้อยครั้งตกร้อยครั้ง อนุมานว่าครั้งที่ร้อยหนึ่ง “น่าจะ” ตกด้วย น่าจะ ไม่ได้แปลว่า จำเป็นต้อง ยิ่งการอธิบายแนวคิดของวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ทั้งหลายล้วนใช้ความ “น่าจะเป็น” ทั้งนั้นครับ

วิชาของไทยเช่นพวกคงกระพัน เอามีฟันไม่เข้า หรือเอามือจุ่มน้ำเดือด เอามือจับเหล็กเผาไฟ สะเดาะกุญแจ เหล่านี้คนที่เคยฝึกเคยมีประสบการณ์ล้วนแต่รู้ว่ามีจริง แม้จะมีพวกหลอกลวงเสียเยอะ แต่ของจริงนั้นก็มีอยู่ ส่วนคนที่คิดว่ามันเป็นเรื่องงมงายไร้สาระมักจะไม่เคยได้มีโอกาสเข้าไปพิส ูจน์ หรือไม่ก็เจอแต่ของปลอมครับ หรือถ้าคิดว่าข้อเขียนลอยๆ ของผมเชื่อถือไม่ได้ เมื่อไม่กี่วันนี้ก็เพิ่งมีงานศพขุนพันธรักษ์ราชเดช เป็นข่าวใหญ่ลงหนังสือพิมพ์ทุกฉบับมั้ง ลองหาอ่านประวัติของท่านดูสิครับ นั่นเรื่องของคนจริงๆ มีคนจริงๆ เป็นพยานยืนยัน ก็ยังพิสดารสุดๆ ชนิดที่ไม่อาจเอาหลักวิทยาศาสตร์ใดๆ มาวัดได้เลย