Fajing : the journey of my life.

ไท่จี๋ ถือกำเนิดจากอู๋จี๋ (ความว่างเปล่า)  และเป็นมารดาของ อิน-หยาง  (ทวิลักษณ์)

เคลื่อนไหวคือแบ่งแยก สงบนิ่งคือรวมเข้า

ไม่เกินไม่ขาด คล้อยตามคือโค้งเข้าแล้วจึงยืดออก

ผู้อื่นแกร่ง ข้าพเจ้าหยุ่น  ข้าพเจ้าคล้อยตาม ผู้อื่นเสียหลัก

เคลื่อนไหวเร็วตอบโต้เร็ว เคลื่อนไหวช้าก็คล้อยตามช้า

แม้พันเปลี่ยนหมื่นแปลง แต่หลักยังคงเป็นหนึ่งเดียว

จากความต่อเนื่องเกิดความชำนาญ ชำนาญจึงเกิดแรงรู้ จากแรงรู้เข้าสู่ระดับเทพยดา

ไม่ได้ผ่านการฝึกฝนยาวนาน ไม่สามารถทะลุทะลวงให้ปลอดโปร่ง

พลังเบาคล่องขึ้นยอดกระหม่อม จมชี่สู่ตันเถียน

ไม่เอนไม่เอียง บัดเดี๋ยวซ่อนเร้น บัดเดี๋ยวปรากฏ

ซ้ายหนัก ซ้ายว่าง ขวาหนัก ขวาสูญ

เมื่อ (เขา) จะขึ้นก็ส่งขึ้นฟ้า เมื่อจะลงก็ดึงลงดิน

เมื่อ (เขา) รุก เหมือนไกลไม่สิ้นสุด เมื่อ (เขา) ถอยเหมือนไม่อาจห่างออกได้

ขนนกสักเส้นไม่อาจเพิ่มลงมา แมลงสักตัวไม่อาจเกาะติด

เรารู้เขาแต่เขาไม่รู้เราจึงไร้พ่าย

เข้มแข็งพิชิตอ่อนแอ ช้าพ่ายต่อเร็ว เป็นกฎธรรมชาติสามัญ

ยึดกุมหลักสี่ตำลึงปัดพันชั่ง ไม่จำเป็นต้องแข็งแรงเพื่อพิชิต

แม้นผู้เฒ่าก็สามารถเอาชนะผู้เยาว์

นิ่งดุจตาชั่ง เคลื่อนเหมือนล้อหมุน

ด้านหนึ่งมาแรง ด้านหนึ่งคล้อยตาม เมื่อหนักคู่ย่อมไม่อาจเคลื่อนไหว

หากผ่านเวลาหลายปี ไม่อาจยึดกุมหลัก ย่อมมีปัญหาจากการหนักคู่

เพื่อหลีกเลี่ยงการหนักคู่ ต้องเข้าใจอิน-หยาง

เมื่อปรปักษ์ยึดเกาะ เราสร้างระยะ  หากปรปักษ์รักษาระยะ เราเข้าเกาะติด

หยางไม่อาจละทิ้งอิน อินไม่อาจขาดหยาง เมื่ออิน-หยางร่วมประสาน จึงเป็นพลังไท่จี๋

เมื่อเข้าถึงพลังไท่จี๋ ยิ่งฝึกฝนยิ่งเชี่ยวชาญ สืบเสาะด้วยใจที่เปิดกว้าง ช้า สม่ำเสมอ จึงค้นพบพลังภายในที่แท้

ละทิ้งตนเองเข้าร่วมกับผู้อื่น  พึงอย่าละทิ้งไกล้แสวงหาไกล

มวยไท่จี๋อาศัยทักษะอันละเอียดอ่อน  ผิดเพียงหนึ่งนิ้ว กลายเป็นห่างนับพันลี้

ผู้เรียนจึงพึงศึกษา ด้วยความละเอียดและลึกซึ้ง