Fajing : the journey of my life.

จาก บทคัดย่องานวิจัย ปี 2546 มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี  

ชื่องานวิจัย:

ผลของการออกกำลังกายแบบไทเก็กกับการออกกำลังโดยการวิ่งระยะทาง 1.5 ไมล์ ที่มีต่อสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับสุขภาพของนักศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี

ผู้วิจัย:

อาจารย์ฤทธี เทพไทอำนวย

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สันติพงษ์ ปลั่งสุวรรณ

ภาควิชา:

พลศึกษา

ปีพุทธศักราช:

2543

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการออกกำลังกายแบบไทเก็กกับการออกกำลังกายโดยการวิ่งระยะทาง 1.5 ไมล์ ที่มีต่อสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับสุขภาพของนักศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาชายและนักศึกษาหญิงที่ศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ภาคการศึกษาที่ 2/2543 อายุระหว่าง 19-21 ปี และไม่เป็นนักกีฬาตัวแทนมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จำนวน 45 คน แบ่งเป็น 3 กลุ่มๆ ละ 15 คน คือ กลุ่มควบคุม ประกอบภารกิจประจำวันตามปกติ กลุ่มทดลองที่ 1 ฝึกออกกำลังกายแบบไทเก็ก กลุ่มทดลองที่ 2 ฝึกออกกำลังกายโดยการวิ่งระยะทาง 1.5 ไมล์  สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่ามัชฌิมเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวน และการเปรียบเทียบพหุคูณ โดยวิธีของตูกีย์

ผลการวิจัย พบว่า

1. การเปรียบเทียบสมรรถภาพทางกายก่อนการทดลองกับภายหลังการทดลองภายในกลุ่มของกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองออกกำลังกายแบบไทเก็กและกลุ่มทดลองออกกำลังกายโดยการวิ่งระยะทาง 1.5 ไมล์ ผลปรากฏว่า ค่าเฉลี่ยสมรรถภาพทางกายก่อนการทดลองกับหลังการทดลองทั้ง 3 กลุ่ม มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.5 โดยกลุ่มควบคุมมีค่าเฉลี่ยสมรรถภาพทางกายก่อนการทดลองสูงกว่าหลังการทดลอง ส่วนกลุ่มออกกำลังกายแบบไทเก็กและกลุ่มออกกำลังกายโดยการวิ่งระยะทาง 1.5 ไมล์ มีค่าเฉลี่ยสมรรถภาพทางกายหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลอง

2. การเปรียบเทียบสมรรถภาพทางกายภายหลังการทดลองของ กลุ่มออกกำลังกายแบบไทเก็กและกลุ่มออกกำลังกายโดยการวิ่งระยะทาง 1.5 ไมล์ ผลปรากฏว่า ค่าเฉลี่ยของสมรรถภาพทางกายของกลุ่มออกกำลังกายแบบไทเก็กกับกลุ่มออกกำลังกายโดยการวิ่ง 1.5 ไมล์ สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนค่าเฉลี่ยสมรรถภาพทางกายของกลุ่มออกกำลังกายแบบไทเก็กกับกลุ่มออกกำลังกายโดยการวิ่งระยะทาง 1.5 ไมล์ ไม่แตกต่างกัน

Title

Effect of Tai-Chi-Chaun Exercise and 1.5 miles Running on Health-Related Physical Fitness of Students at Prince of Songkla University, Pattani Campus

Author

Mr.Ritthee Tepthaiumnoay

Mr.Santipong Pangsuvan

Department

Physical Education

Academic Year

2000

Abstract

The objective of this research was to examine the effects of Tai-chi-chaun exercise and 1.5-miles running upon health-related physical fitness of student at Prince of Songkla University, Pattani Campus. The subjects were 45 male and female students aged between 19-21 who were studying in the second semaster of the academic year 2000 and of whom were university athletes. The were divided into three groups -one control group and two experimental ones.  The control group performed regular daily activities; the first experimental groups did Tai-chi-chaun exercise while the second one exercise by means of 1.5 -miles running. The data obtained using arithmetic mean, Standard deviatiion, t-test, ANOVA and Tukey’s HSD test.

The findings were as follows:

1. The comparative study of the subjects within each group revealed a significant difference at the level of .05 between their physical fitness prior to the study for all three groups. The mean of physical fitness prior to the study was higher than that after the study among the subjects in the control group. The mean after the treatment of the two experimental groups, however, was higher than that before the treatment.

2. there was no significant difference regarding physical fitness after the treatment between the Tai-chi-chaun experimental groups and the 1.5-mile running group. However, the mean of physical fitness of both experimental groups wsa significantly higher than that of the control one at .05 level.

* มีความแตกต่างกันในเรื่องตัวเลขนะครับ ตรงที่เป็นภาษาไทยบอกว่ามีผลต่าง 0.5 และ 0.05 ตามลำดับ แต่ภาษาอังกฤษบอกว่าเป็น 0.05 ทั้งคู่ ผมเลยคงไว้อย่างนั้น - admin@fajing.net

** ในบทคัดย่อเขียนชื่อมวยไทเก็กเป็นภาษาอังกฤษว่า Tai-chi-chaun ผมก็เลยต้องคงไว้อย่างนั้น - admin@fajing.net