บทกวีว่าด้วยการซ้อมมือ
October 13th, 2007 at 2:36 am (Classic, Taijiquan)
ปรมาจารย์ได้ส่งมอบศิลปศาสตร์อันน่าอัศจรรย์
แข็งอ่อน เต็มว่าง แปรเปลี่ยนตามสภาวะ
เพียรแสวงหาสัจธรรมในคำสอน
และตรวจสอบ ภายในภายนอก หยาบและละเอียด ให้ลึกซึ้ง
เมื่อปรปักษ์เสนอตัว เราฉุดเขาเข้ามา
เมื่อเขาถอย เราตาม
หากความว่างไม่ซ่อนความเต็ม ย่อมเป็นความว่างที่ไร้ประสิทธิผล
หากความเต็มไม่บรรจุความว่าง ย่อมเป็นความเสี่ยงที่โง่เขลา
ในความว่าง ปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์
แสวงหาความสมบูรณ์ในหลักความกลม
เมื่อปรปักษ์กดด้วยจี่ สลายโดยการหลีว์
เมื่อเขาอยู่ใกล้ แยกด้วยเลียะ
ไฉ่และอั่นสลับซึ่งกัน
และรุกและรับ ทั้งหมดล้วนมีหลักการ
ทั่วร่างประกอบด้วยชี่ที่ไม่ขาดช่วง
เป็นหนึ่งดุจวงกลมไท่จี๋
สามารถฉุดลากปรปักษ์ได้จากทุกจุด
ทั่วทั้งร่างกายเป็นหมัด
อย่างไรก็ดี หากรุกและรับไม่แบ่งแยกให้ชัดแจ้ง
เต็มและว่างย่อมปราศจากรากฐาน
แต่เปรียบดังจันทร์เพ็ญเดือนเจ็ด
ซึ่งส่องสว่างทั่วปฐพี
คือเมื่อฝึกฝนเข้าสู่ระดับความว่างเปล่า
ความแตกต่างระหว่างรุกรับจึงไม่มี
