Fajing : the journey of my life.

เคยกล่าวไว้แล้วว่า การฝึกมวยไท่เก๊กเป็นการฝึกฝนชั่วชีวิต

แต่ละคน เมื่อได้รับรู้เช่นนี้ ก็มีปฎิกริยาแตกต่างกัน

บ้างก็คิดว่า ชั่วชีวิตก็ชั่วชีวิต ชีวิตที่เหลือหลังจากนี้ก็ยกให้กับการฝึกมวยไปบ้างก็คิดว่า ก็ลองเรียนไปดูก่อน ถ้าเบื่อเมื่อไรก็เลิก
บ้างก็คิดว่า ถอยดีกว่า เดี๋ยวเรียนๆ ไปแล้วต้องเลิก อาจจะเสียเวลาเปล่าๆ Read the rest of this entry »

ในการศึกษาวิชามวยไท่เก๊ก มีอยู่สองเรื่องที่แม้จะเป็นคนละความหมายกัน แต่ก็เกี่ยวข้องสัมพันธ์กันจนผู้เรียนยากที่จะแบ่งแยกสองความหมายนี้ออกจากกันอย่างชัดเจนได้ นั่นคือ

 “การเรียน” กับ “การฝึก”

ความจริงนี่เป็นสองคำที่มความหมายชัดเจนในตนเอง “การเรียน” หรือ “การเรียนรู้” คือการรับรู้สิ่งใหม่ๆ  ซึ่งอาจจะเป็นการเรียนโดยที่มีอาจารย์ผู้สอน หรือการเรียนรู้ด้วยตนเองก็ได้ ในพจนานุกรมฉบับที่ผมใช้ เขาให้ความหมายหนึ่งของคำว่า “เรียน” คือ “ฝึกหัด” Read the rest of this entry »

มีคุณป้าอยู่คนหนึ่ง เป็นโรคปวดหลังเรื้อรัง  ได้รับการรักษาจากหมอจับเส้นท่านหนึ่งจนทุเลาลง แต่ด้วยพฤติกรรมการใช้ชีวิตของคุณป้า จึงทำให้โรคปวดหลังดังกล่าวกำเริบอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนคุณป้าเองก็บอกว่าชาตินี้คงไม่หวังจะหายแล้ว เพราะไปรักษามาก็หลายหมอ ทั้งกินยาฉีดยาไปก็หลายขนาน หายไปเพียงชั่วครู่ชั่วยามก็กลับมาปวดใหม่  บังเอิญหมอจับเส้นท่านที่ว่าท่านก็มีความรู้ด้านวิชามวยไท่เก๊กจึงได้แนะนำให้คุณป้าไปฝึกมวยไท่เก๊ก เพื่อปรับพฤติกรรม ปรับโครงสร้างร่างกาย ซึ่งจะทำให้โรคปวดหลังมีโอกาสหายขาด หรือไม่กลับมากำเริบซ้ำอีก ทีนี้เมื่อคุณป้าได้มาพบกับอาจารย์สอนมวยไท่เก๊ก Read the rest of this entry »

ผมได้ยินชื่อมวยไท่เก๊กเป็นครั้งแรกสมัยยังเป็นเด็กนักเรียนหัวเกรียนนุ่งขาสั้นอยู่   วันหนึ่งเดินๆ อยู่ก็เห็นรุ่นพี่ที่สนิทสนมกันดีคนหนึ่งอ่านหนังสือเล่มหนาๆ อ่านไปหัวเราะเอิ้กอ้ากไป   สนใจครับ ปราดเข้าไปถามทันทีเลยว่าพี่ท่านกำลังศึกษาคัมภีร์พิสดารอันใดหรือจึงทำอาการประหนึ่งคนสติไม่ค่อยสมประกอบเช่นนี้   พี่ก็คงอารมณ์ดีอยู่ก็บอกมาว่าอันคัมภีร์วิชาฝีมือเล่มนี้ มีนามเรียกขานกันว่านิยายกำลังภายใน Read the rest of this entry »

ก็ขึ้นอยู่กับนิยามของคำว่า “สำเร็จ” นี่ละครับ ถ้าจะวัดกันที่ว่าความสำเร็จคือ ร่างกายแข็งแรง ไม่เจ็บไม่ไข้ รำมวยได้สวยงามต่อเนื่อง มีอะไรร้อนวูบๆ วาบๆ ในร่างกาย ประมาณว่าเป็น “ชี่” หรือลมปราณ ไหลผ่าน มีศูนย์ถ่วงมั่นคง คนผลักไม่ล้มง่าย ยืนบนรถเมล์ไม่ต้องเกาะราว หรือแม้แต่ใช้สู้กับอันธพาลข้างถนนได้ทีละสามสี่คน ชกไปทีกระเด็นไปไกล หรือซัดให้กองทรุดลงไปกับพื้นได้ จนถึงแอดวานซ์หน่อยอย่างเช่นสามารถบำบัดอาการเจ็บป่วยบางอย่างในร่างกายตนเองได้  จนถึงเอาไปสอนหาเงินทองใช้ก็ได้ ว่ากันทั้งหมดนี้ ผมก็ยังว่าคุณมีโอกาสฝึกได้ สำเร็จได้ Read the rest of this entry »

ในเมื่อมวยไท่เก๊กมีหลายหลายประเภทเหลือเกิน ทุกแห่งก็ล้วนถูกของท่านทั้งนั้น แล้วควรจะยึดหลักอะไรในการพิจารณาว่านี่แหละคือมวยไท่เก๊ก
หากยึดตามแนวทางของมวยไท่เก๊กแบบดั้งเดิม แม้จะแยกเป็นหลายสายหลายตระกูล แต่ก็มีแนวทางหลักยึดเดียวกันอยู่

เรื่องแรกคือ นับถือปรมาจารย์จางซานฟง เป็นผู้ปรมาจารย์ผุ้บัญญัติวิชามวยไท่เก๊ก Read the rest of this entry »

พอเริ่มคิดจะเรียนมวยไท่เก๊ก ก็เริ่มออกหาข้อมูล คราวนี้ก็เริ่มจะงง

มีทั้งมวยไท่เก๊กแบบ 18 ท่า, 24 ท่า, 42 ท่า, 85 ท่า, 108 ท่า  บางแห่งก็ว่าของท่านมีแค่ 4 ท่าเรียนวันเดียวจบ  บางที่ก็ว่าของท่านของแท้ดั้งเดิมมี 200 กว่าท่า แต่ท่านได้ฝึกมาแค่  180 ท่า ที่เหลือต้องแล้วแต่วาสนา  หรือบางท่านก็ว่าของท่านเป็นแบบสุดยอดคือไร้กระบวนท่า

พอถามต่ออีก  ก็ได้ความว่ามีแบบตระกูลเฉิน, แบบตระกูลหยาง, แบบตระกูลอู่, แบบหมู่บ้านเจ้าเป่า, แบบผสมทุกตระกูล, แบบมาตรฐานรัฐบาลจีน, แบบวิชาลับสุดยอดสืบทอดกันมาในตระกูล Read the rest of this entry »

บางท่านอาจจะไม่เคยรู้จัก หรือไม่เคยเห็นมวยไท่เก๊กมาก่อน
แต่หลายๆ ท่านอาจจะเคยเห็นผู้เฒ่าผู้แก่ร่ายรำท่าทางประกอบดนตรีตามสวนสาธารณะ ซึ่งท่านว่าท่านรำมวยไท่เก๊ก
บางท่านพยายามค้นหาข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต พอเวลาจะพิมพ์คำว่าไท่เก๊ก ก็งงว่าควรใช้คำไหนถึงจะถูก ไทเก็ก ไทเก๊ก ไทเกก หรือ ไท่เก๊ก ไท้เก๊ก ไท่เก็ก สารพัด

Read the rest of this entry »

มวยไท่เก๊กคือวิทยายุทธ์ หรือวิชาการต่อสู้แขนงหนึ่งของจีนซึ่งสืบทอดมาแต่โบราณนับย้อนไปได้เป็นพันปี โดยมาจากคำว่า ไท่เก๊ก หรือไท่จี๋ ซึ่งหากแปลตรงๆ ก็เคยเห็นหนังสือภาษาอังกฤษหลายๆ เล่มแปลออกมาว่า Supreme Ultimate บางท่านเอามาถอดเป็นไทยอีกทีว่า “สุดยอดยิ่งใหญ่” ส่วนคำว่า เฉวียน หรือ คุ้ง ที่บางทีเห็นเขาเอามาต่อท้าย เช่น ไท่เก๊กคุ้ง หรือไท่จี๋เฉวียน แปลว่า มวย Read the rest of this entry »

การเรียนมวยไท่เก๊ก สิ่งสำคัญที่ขาดไปไม่ได้เลยก็คือ “อาจารย์”  ภาษาจีนเรียกว่า “เหล่าซือ” หรือ “ซือฝู่”  นี่เป็นคำถามที่ตอบยาก เพราะอาจารย์ทุกท่านก็ต้องว่าตัวเองดี  หรือไปถามคนที่เรียนอยู่ก่อน ก็ต้องว่าอาจารย์หรือสำนักที่ตัวเองสังกัดอยู่ดีแล้ว ไม่งั้นจะมาเรียนกันทำไม  ยิ่งถ้าถามไปถามมา จะพบว่าแต่ละแห่งบางทีก็มีแนวทางการสอนที่แตกต่างกัน เคล็ดความแตกต่างกัน  บอกว่าเป็นมวยไท่เก๊กเหมือนกัน สายเดียวกัน ตระกูลเดียวกัน สอนไม่เหมือนกัน ตีความไม่เหมือนกัน มีเยอะแยะ ไม่รู้จะเชื่อใครดี Read the rest of this entry »