Fajing : the journey of my life.

ในการฝึกมวยไท่เก๊ก แม้จะบอกว่าสามารถฝึกได้แบบสบายๆ แต่ก็มีบางเรื่องที่ควรใส่ใจ ดังนี้

1. สถานที่

ควรเลือกสถานที่ที่โปร่ง โล่ง ที่กลางแจ้งที่อากาศถ่ายเทดี เช่นในสวนสาธารณะ จะดีกว่าในโรงฝึกมิดชิด ควรเลือกบริเวณที่พื้นราบเรียบ ไม่ขรุขระหรือลาดชัน หากสามารถหาได้ พื้นดินหรือพื้นหญ้าเป็นทางเลือกที่ดี แต่ไม่ควรฝึกในสถานที่ที่ลมแรงหรือแดดร้อนเกินไป  เวลาที่ฝนตกหนักไม่ควรฝึกกลางฝน เวลาที่เหมาะสมคือตอนเช้าตรู่ หรือตอนหัวค่ำ  ซึ่งก็ไม่ใช่ข้อกำหนดตายตัว เพียงแต่กลางวันหากฝึกกลางแจ้งท่ามกลางแดดร้อนจัดนั้นยากที่จะผ่อนคลายได้ดี เพราะคงมัวแต่หยีตาสู้แดด ควรฝึกฝนในสถานที่เดิม และหันหน้าในทิศทางเดิมเป็นประจำ  ซึ่งจะช่วยไม่ให้หลงทิศสำหรับผู้ที่ฝึกมาใหม่ๆ  การฝึกสามารถทำท่ามกลางอากาศหนาวเย็นได้ จะช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นเพียงแต่ต้องแต่งกายให้มิดชิดอย่าให้ร่างกายกระทบความเย็นโดยตรง Read the rest of this entry »

ตันเปียน หรือที่แปลกันว่า “แส้เดี่ยว” เป็นท่าที่เรียกได้ว่าเป็นตัวแทนของมวยไท่เก๊กเลยก็ว่าได้  เมื่อเห็นผู้คนร่ายรำมวยจีน แสดงท่าตันเปียนออกมา แม้ไม่รู้ชัดว่าเขากำลังฝึกฝนศิลปะชนิดใด ก็จะชวนให้นึกถึงมวยไท่เก๊กขึ้นมาก่อน  โดยที่มักจะเห็นคุ้นตากันมากที่สุดจะเป็นท่าตันเปียนของมวยไท่เก๊กตระกูลหยาง ซึ่งแพร่หลายมากที่สุด  ท่านี้แสดงออกโดยการยืนด้วยท่าขาธนู  ขาหน้าโค้งงอ ขาหลังเหยียดออก มือที่ตีออกไปข้างหน้าหันฝ่ามือตีออก มืออีกข้างหนึ่งแสดงออกเป็นรูปมือตะขอ แสดงความหมายของการเกาะเกี่ยว สลาย ปัดป้องและจู่โจมในท่วงท่าเดียว Read the rest of this entry »

หวินโส่ว แปลว่ามือเมฆ โดยลักษณะท่วงท่าเป็นการเคลื่อนที่ไปด้านข้างพร้อมทั้งหมุนเอวและวาดมือเป็นวงโค้งปัดออกไปตามทิศทางการเคลื่อนที่   โดยปกติในชุดมวยจะเป็นท่าที่ถูกวางต่อจากท่าตันเปียน (แส้เดี่ยว) และจบลงด้วยท่าตันเปียน Read the rest of this entry »

สิ่งหนึ่งซึ่งผู้ฝึกมวยไท่เก๊กจะต้องได้ยินอยู่ตลอดเวลาคือ “ซง” หรือบางสำนักพูดกันเป็นภาษาไทยก็จะได้ยินแต่เสียงอาจารย์หรือศิษย์พี่บอกให้ “ผ่อนๆๆๆ”  จนบางครั้งแทบจะตะโกนออกไปว่า “ผ่อนจนหมดตัวแล้ว จะไม่ให้เหลือเก็บบ้างหรือไง”

ซง นี้ถ้าแปลตรงๆ ตัวก็แปล่าผ่อนคลาย แต่ในวิชามวยไท่เก๊กดูจะเป็นคำที่มีความหมายลึกล้ำไม่สิ้นสุด ฝึกฝนกันอยู่หลายปีอาจารย์ก็ยังพร่ำบอกให้ซงๆๆ แม้จะรู้สึกว่าซงจนไม่รู้จะซงอย่างไรแล้ว แต่พอฝึกๆ ไปก็ดูเหมือนว่าจะยังสามารถซงได้อีก Read the rest of this entry »

ในปัจจุบันคนจำนวนไม่น้อยที่หันมาสนใจศาสตร์ในการหายใจ เพราะมีรายงานทางการแพทย์มากมายบ่งข้อดีของการหายใจลึก ยาว ให้ร่างกายได้รับออกซิเจนอย่างเพียงพอ  ในการฝึกศาสตร์ตะวันออกหลายๆ แขนงก็มักจะมีองค์ประกอบเรื่องการหายใจเข้ามาอยู่ด้วย เช่น การทำสมาธิแบบอานาปาณสติ, การฝึกโยคะ, การฝึกชี่กง ฯลฯ เป็นต้น

ก็เลยเป็นคำถามขึ้นมาว่า แล้วการหายใจในวิชามวยไท่เก๊กล่ะ เป็นอย่างไร  ต้องฝึกด้วยหรือเปล่า แล้วฝึกอย่างไร Read the rest of this entry »

เมื่อจิตสติรวมตัว ใจมีความสงบ ร่างกายผ่อนคลาย จึงเริ่มออกท่า   ท่าเริ่มต้นของมวยไท่เก๊กนั่นเริ่มขยับจากส่วนเล็กๆ ในร่างกายคือปลายนิ้ว แล้วค่อยๆ ขยายขึ้นเรื่อยๆ จนเป็นการขยับทั้งตัว ด้วยอาการค่อยเป็นค่อยไป  เปรียบเหมือนเวลาเราออกรถ ก็ย่อมออกด้วยเกียร์ 1 จากสภาพหยุดนิ่งค่อยๆ ปล่อยคลัชส่งกำลังจากเครื่องยนต์ไปยังเพลาล้อทีละน้อย   จนเมื่อรถขยับเคลื่อนที่แล้วจึงค่อยๆ เร่งกำลังเครื่องยนต์ พร้อมทั้งปล่อยคลัทช์ออกจนสุดเพื่อเร่งให้เกิดความเร็วขึ้น เมื่อความเร็วเพิ่มขึ้นก็สามารถเปลี่ยนเกียร์ลดกำลังฉุด เพิ่มความเร็วขึ้นไปอีก จนในที่สุดก็สามารถวิ่งด้วยเกียร์สูงด้วยความเร็วสูงสุดได้ Read the rest of this entry »

ในการฝึกฝนมวยไท่เก๊ก ท่าแรกเริ่มที่สุด จนหลายๆ คนแทบจะลืมไปแล้วว่านี่ก็นับเป็นหนึ่งท่า นั่นคือท่าเตรียมตัว หรือ อวี้เป้ยซื่อ ท่าเตรียมตัวนี่เป็นท่าที่ดูแล้วง่ายมาก เพียงแต่ยืนตัวตรงเฉยๆ เท่านั้น แต่ท่าที่ดูเหมือนง่ายนี้ก็กลับเป็นท่วงท่าหนึ่งที่จะฝึกฝนให้มีความสมบูรณ์ได้ยากมาก ท่าเตรียมตัวนี้ ไม่เพียงแต่เป็นการยืนตรงเฉยๆ แต่ต้องตั้งศีรษะให้ตรง ให้ยอดกระหม่อมเหมือนมีด้ายบางๆ ดึงรั้งไว้ แล้วผ่อนคลายร่างกายทั่วทั้งตัว ผ่อนคลายต้นคอ ไหล่ อก เชิงกราน มือทั้งสองข้างปล่อยลงสบายๆ วางจิตใจให้เป็นสมาธิ ละทิ้งเรื่องราวทั้งสิ้นทั้งปวงไว้เบื้อหลัง พร้อมทั้งสำรวจตนเองว่ามีส่วนใดติดขัด ไม่สมบูรณ์ไม่เรียบร้อย ก็จัดท่วงท่า จัดอารมณ์ความรู้สึกให้อยู่ในสภาวะสงบเรียบร้อย มีสติ สมาธิสมบูรณ์ ทั้งหมดทั้งปวงนี่คือท่ายืนตรงธรรมดาๆ หนึ่งท่า Read the rest of this entry »