http://www.biotec.or.th/biotechnology-th/newsdetail.asp?id=3839

          ไท้เก็ก เป็นศิลปะการป้องกันตัวของจีน ที่รวมการหายใจเข้าด้วยกระบังลมและการผ่อนคลายด้วยการเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวลเข้าด้วยกัน ทีมวิจัยได้ประเมินผลที่เกิดขึ้นกับทีเซลล์หลังการใช้โปรแกรมออกกำลังกายด้วยไท้เก็กนาน 12 สัปดาห์ ในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่สอง 30 ราย และผู้ที่มีสุขภาพดีอีก 30 ราย ในช่วงอายุต่างๆกัน 

          ทีเซลล์เป็นกุญแจสำคัญของระบบภูมิคุ้มกันในร่างกาย สร้างสารเคมีที่มีประสิทธิภาพ ได้แก่ อินเตอร์ลิวคิน ที่มีความสำคัญต่อระบบการตอบสนองภูมิคุ้มกัน เบาหวานชนิดที่ 2 สัมพันธ์กับการติดเชื้อเรื้อรัง เกิดจากภาวะน้ำตาลในเลือดมากเกินไป

          หลังจากผ่านไป 12 สัปดาห์  ระดับของไกลเคทฮีโมโกลบินก็ลดลงจาก 7.59 เป็น 7.16 ในผู้ป่วยโรคเบาหวาน ระดับของอินเตอร์ลิวคิน-12 ซึ่งเป็นตัวกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกันเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ระดับของอินเตอร์ลิวคิน-4 ซึ่งเป็นตัวกดภูมิคุ้มกันไม่ทำงาน และการทำงานของทีเซลล์ก็เพิ่มขึ้น

          กิจกรรมที่ใช้พลังงานเยอะกดระบบภูมิคุ้มกัน แต่การออกกำลังกายอย่างพอเหมาะจะให้ผลตรงกันข้าม การออกกำลังกายแบบ ไท้เก็กจัดว่าเป็นการออกกำลังกายที่ใช้พลังงานในระดับปานกลาง และการศึกษาก่อนหน้านี้แสดงให้เห็นว่า มันช่วยกระตุ้นการทำงานของเส้นเลือดหัวใจและระบบหายใจ เพิ่มความยืดหยุ่นและบรรเทาความเครียด 

          ไท้เก็กอาจช่วยลดระดับน้ำตาลในเลือดหรือเพิ่มการเผาผลาญกลูโคสในเลือด ทำให้ร่างกายเริ่มมีภูมิต่อการติดเชื้อ หรืออย่างน้อยที่สุด การออกกำลังกายก็ทำให้ร่างกายสุขภาพดี รู้สึกมีความสุข ซึ่งในที่สุดแล้วทำให้ร่างกายสร้างระบบภูมิคุ้มกันขึ้นมา

          และในอีกการศึกษานึง ที่มีผู้เข้าร่วม 13 ราย พบว่า การออกกำลังกายด้วยไท้เก็กและชี่กงเป็นเวลา 12 สัปดาห์ ครั้งละ 1 ชั่วโมง 30 นาที มากกว่า 3 ครั้งต่อสัปดาห์ และมีการออกกำลังกายที่บ้านด้วย  ช่วยทำให้ระดับน้ำตาลในเลือดลดลงอย่างมีนัยสำคัญ และช่วยปรับปรุงระบบการเผาผลาญอาหารที่ผิดปกติในเด็กกลางจนถึงวัยผู้ใหญ่ดีขึ้น (อาการของโรคในกลุ่มการเผาผลาญอาหารผิดปกตินั้น ได้แก่ ความดันโลหิตสูง และน้ำตาลในเลือดสูงซึ่งเกี่ยวข้องกับการเพิ่มความเสี่ยงต่อโรคหลอดเลือดหัวใจ และเบาหวาน) 

          เมื่อสิ้นสุดระยะเวลา 12 สัปดาห์ ผู้เข้าร่วมมีน้ำหนักลดลงเฉลี่ย 3 กิโลกรัม และมีขนาดรอบเอวลดลงเฉลี่ยเกือบ 3 เซนติเมตร ความดันโลหิตลดลงอย่างมีนัยสำคัญ ผู้เข้าร่วม 3 ราย ไม่มีภาวะการเผาผลาญอาหารผิดปกติ และรายอื่นๆเล่าว่าขณะที่อยู่ในโปรแกรมนั้น เค้านอนหลับได้ดีขึ้น มีแรงมากขึ้น รู้สึกเจ็บปวดน้อยลง และความอยากอาหารลดลง

ที่มาhttp://www.sciencedaily.com/releases/2008/03/080331220843.htm

ผลของการให้คำปรึกษากลุ่มแบบเผชิญความจริงกับการฝึกผ่อนคลายตามแนวชี่กงเพื่อลดความเครียดในผู้ติดเชื้อเอชไอวี (HIV)

Title Alternative:

The effects of groups counseling and Qi – Gong Relaxation training for stress reduction in HIV positive persons

Creator Name:

ลักขณาพร สายทอง 

Description Abstract:

การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาผลของการให้คำปรึกษากลุ่มแบบเผชิญความจริงกับการผ่อนคลากตามแนวซี่กง เพื่อลดความเครียดในผู้ติดเชื้อ เอชไอวี ที่มารับบริการที่คลีนิกให้คำปรึกษา โรงพยาบาลสัตหีบ กม 10 อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นผู้มารับบริการให้คำปรึกษา ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นผู้ติดเชื้อ เอชไอวี ที่มีความเครียดสูง คือมีความตึงตัวของกล้ามเนื้อหน้าผาก ตั้งแต่ระดับ 9 ไมโครโวลท์ ขึ้นไป จำนวน 12 คน แบ่งออกเป็น 3 กลุ่มคือ

1.กลุ่มทดลองที่ได้รับการให้คำปรึกษากลุ่มแบบเผชิญความจริง

2. กลุ่มที่ได้รับการผ่อนคลายตามแนวซี่กง 4 ท่า

3.กลุ่มควบคุม กลุ่มละ 4 คน

ทำการวิจัยโดยใช้แบบแผนวิจัยเชิงการทดลอง แบบ 3 กลุ่มวัด คือ วัดก่อนทดลอง ระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผล โดยแบ่งการทดลองออกเป็น ระยะก่อนทดลอง ระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผล ผู้วิจัยประเมินและเปรียบเทียบระดับความเครียดจากค่าความตึงตัวของกล้ามเนื้อหน้าผาก ในแต่ละการทดลองด้วยเครื่อง อีเอ็มจี ไบโอฟีดแบค ใช้วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีวิเคราะห์ความปรวนแปรแบบวัดซ้ำประเภท 1 ตัวแปร ระหว่างกลุ่มและหนึ่งตัวแปรภายในกลุ่ม ของ ฮาวเวลล์ (Hoewll,1987) และการทดสอบความแตกต่างระหว่างกลุ่มแบบรายคู่ นิวแมนคูลล์ โดยใช้โปรแกรมที่พัฒนาขั้นโดนใช้ภาษาคิวเบสิค ของ ผศ.ดร.ไพรัตน์ วงษ์นาม

ผลการวิจัยพบว่า มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างการทดลอง กับระยะเวลาของการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ในระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามประเมินผล ผู้ติดเชื้อ เอชไอวี กลุ่มทดลองมีความเครียดลดลงมากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .05 ในระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามประเมินผลมีความเครียดลดลงต่ำกว่าระยะก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และกลุ่มการทดลองในระยะติดตามผลและระยะหลังการทดลองมีความเครียดแตกต่างกัน
 

Abstract:

This research was aimed at the effects of groups counseling and Qi-Gong relaxation training for stress reduction in HIV positive persons. The sample consisted of twelve patients with HIV infection receiving counseling at the Counseling Clinic Department of SATTAHIB, KM. 10 Hospital. These patients showed a high level of stress as manifested through electromyograph values up to 9.0 microvolts. These sample were then divided into three groups ; the one with group counseling, the one with QI-GONG relaxation training and the control with four members in each. The experiment-si with randomized control group, pre test, post test, and follow up was the research design of this study. The study was divided into three phases : pre-treatment, post-treatment and follow-up. The stress level in each phase was measured from EMG bio feed back. The data wrere the reafter analyzed by repeated-measured analysis of variable : one between-subject variable and one-within subject variable(HOWELL,1984) and -NEWMAN KEULS procedure with Q-BASIC language designed by PIRAL WONGNAM Ph.D.

As a results it was found that there was a statistically significant interaction at .05 level between the method administered and the duration of the experiment. Both of the experiment groups had lower stress than the control group with statistical significance of .05. Both experiment groups in post-test phase and the follow up phase had less stress than in the pre-test at the statistical significance of .05. Both experiment groups had stress during the follow up phase and the post-test with no significant difference.

Publisher: มหาวิทยาลัยบูรพา. สำนักหอสมุด.

Address: ชลบุรี (Chonburi)

Email: library@buu.ac.th

Date Created: 2546

Modified: 2550-01-21

Type: วิทยานิพนธ์/Thesis

Format: application/pdf

Identifier ISBN: 9743820965

Source CallNumber: 158.35 ล227ผ

Language tha

Thesis DegreeName: วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต

Level: ปริญญาโท

Descipline: สาขาวิชาจิตวิทยาการให้คำปรึกษา

Grantor: มหาวิทยาลัยบูรพา

Effect of Tai Chi Chaun exercise on glycemic control and aerobic capacity in niddm patients

Title Alternative:

ผลของการออกกำลังกายแบบไทจี่ฉวนต่อการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดและสมรรถนะทางแอโรบิคในผู้ป่วยเบาหวานชนิดไม่พึ่งอินสุลิน

Creator Name:

Chaweewan Deechauy

Description Abstract:

To determine the effect of TCC exercise on glycemic control and aerobic capacity in NIDDM (type 2) patients. Sixteen participants (11 women and 5 men, mean age 58.81+-5 yr) were sedentary, type 2 diabetics, on an oral hypo-glycemic drug, insulin, and no specified diet regimen at study onset and throughout this period. Exercise TCC about 1 hour thrice per week for 16 weeks. Body weight, percent body fat, flexibility, fasting plasma glucose (FPG), glycosylated hemoglobin (HbAlc), lipid profile, and cardiorespiratory fitness were evaluated at baseline (first week), in the middle (8 week), and at the end (16 weeks) of TCC program.

The result showed that 34 per cent significantly increase in flexibility at eighteenth weeks and 60 per cent of TCC exercise at sixteenth weeks in comparison with a first week (p<0.05). FPG and HbAlc significantly decrease 15% (p<0.05) and 13% (p<0.01), respectively from baseline to sixteen weeks. No significant change was found in body weight, percent body fat, lipid profile. In addition, these subjects showed 10% significantly increase in VO2peak and 12% increase in peak work rate at the peak exercise (p<0.05). At the ventilatory threshold, the increment of 12% was found in VO2 and 55% in work rate (p<0.05) in comparison between first week and sixteenth weeks. Exercise intensity was estimated to 70% of maximal heart rate from peak exercise test, which corresponds to moderate exercise intensity.

Publisher: Chulalongkorn University

Address: กรุงเทพมหานคร (Bangkok)

Email: webmaster@car.chula.ac.th

Date Created: 1999

Issued: 2006-12-07

Modified: 2006-12-07

Type: วิทยานิพนธ์/Thesis

Identifier URL: http://thailis-db.car.chula.ac.th/CU_DC/Thesis/November2006/ISD/chaweewan.pdf 

ISBN: 9743344241

Language: eng

Thesis DegreeName: Master of Science

Level: Master’s Degree

Descipline: Sports Medicine

Grantor: Chulalongkorn University

พยาบาลสาร ปีที่ 33, ฉ. 3 (กรกฎาคม – กันยายน 2549), หน้า 117-128 — 0125-5118  

TITLE 

ผลของการออกกำลังกายแบบไท่ จี๋ ชี่กงต่อความสามารถในการทำหน้า ที่ของร่างกายในผู้สูงอายุโรคหลอดเลือดหัวใจ

OTHER TITLE 

Effects of Tai Chi Qigong exercise on functional capacity among the elderly with coronary artery disease  

AUTHOR 

เบญจวรรณ ศรไพบูลย์, ศิริรัตน์ ปานอุทัย และ อัครอนงค์ ปราโมช.  

SUMMARY 

การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการ ออกกำลังกายแบบไท่ จี๋ ชี่กงต่อความสามารถในการทำหน้าที่ของ ร่างกายในผู้สูงอายุโรคหลอดเลือดหัวใจ กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ สูงอายุโรคหลอดเลือดหัวใจที่เข้ารับการรักษาที่คลินิกโรคหัวใจ แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลสันป่าตอง.  เลือกแบบเจาะจงจำนวน 30 ราย รวบรวมข้อมูลระหว่างเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ถึง มกราคม พ.ศ. 2548 กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่ม ละ 15 ราย มีความคล้ายคลึงกันในด้าน เพศ อายุ ระยะเวลาการ วินิจฉัยโรคและความสามารถในการทำหน้าที่ของร่างกาย (the Veterans Specific Activity Questionnaire (VSAQ) ของเมเยอร์ และคณะ (Myers, Do, Herbert, Ribisl, & Froelicher, 1994). แปลเรียบเรียงเป็นภาษาไทยโดยพิมพ์ใจ ฉุนจะโปะ (2547) ผู้วิจัย หาความเชื่อมั่นโดยใช้คูเดอร์-ริชาร์ดสัน 20 มีค่าเท่ากับ .81 และแบบบันทึกระยะทางที่สามารถเดินบนทางราบในเวลา 6 นาที (Six minute walk test (6MWT) วิเคราะห์ข้อมูลทั่วไป โดยใช้สถิติ เชิงพรรณนา และทดสอบสมมติฐานโดยใช้สถิตินอนพาราเมตริก (non parametric) และสถิติทดสอบที.

ผลการวิจัยพบว่า

1.ความสามารถในการทำหน้าที่ของร่างกายจากการ ประเมินด้วยแบบประเมิน VSAQ และระยะทางที่สามารถเดินบนทางราบใน เวลา 6 นาที ของผู้สูงอายุโรคหลอดเลือดหัวใจภายหลังการ ออกกำลังกายแบบไท่ จี๋ ชี่กงสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ .05 และ .001. 

2. ความสามารถในการทำหน้าที่ของร่ายกายจากการประเมินด้วยแบบ ประเมิน VSAQ และ ระยะทางที่สามารถเดินบนทางราบในเวลา 6 นาที ของผู้สูงอายุโรคหลอดเลือดหัวใจ ภายหลังการออกกำลังกายแบบไท่ จี๋ ชี่กง สูงกว่าก่อนออกกำลังกายแบบไท่ จี๋ ชี่กง อย่างมีนัย สำคัญทางสถิติที่ระดับ .01. 

ผลการวิจัยครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าการออกกำลังกายแบบไท่ จี๋ ชี่ กงส่งผลให้ความสามารถในการทำหน้าที่ของร่ายกายในผู้สูงอายุโรค หลอดเลือดหัวใจดีขึ้น ดังนั้นผลของการศึกษาสามารถนำไปใช้เป็น แนวทางในการปฏิบัติการพยาบาลและเป็นข้อมูลพื้นฐานในการวิจัย ต่อไป. 

TAI CHI CHI KUNG EXERCISE ON FUNCTIONAL MOBILITY IN ELDERLY

Somporn Onla-or1, Pathomrat Saksri1, and Anothai Wongyai2
1Department of Physical Therapy, Faculty of Associated Medical Sciences, Chiang Mai University, Chiang Mai, Thailand

2 Department of Physical Therapy, Dermbangnangbuad Hospital, Supunburi, Thailand

ABSTRACT

The purpose of this study was to compare functional mobility between elderly individuals who regularly practice Tai Chi Chi Kung (at least 3 days/week for at least 3 months) and non-exercise elderly.  The participants were 60 healthy elderly, aged between 60-74 years.  They were divided into 2 groups: the Tai Chi Chi Kung group (n = 30) and the control group (n = 30).  The two groups were similar in sex, age, weight, height, and level of daily activity.  Functional mobility was assessed using the Timed Movement Battery (TMB).  The TMB incorporated basic movements that are associated with activity of daily living and movements that elderly often have difficulty performing.  Results showed that the time to complete each item in the TMB was significantly shorter for the Tai Chi Chi Kung group than for that of the control group (p < 0.01).  Average time to complete all movements in the TMB was 29.56 +- 4.30 sec for the Tai Chi Chi Kung group and was 37.7 +- 8.28 sec for the control group. In conclusion, Tai Chi Chi Kung improves functional mobility in the healthy elderly. Previous studies showed that Tai Chi Chi Kung improves muscle strength, flexibility, and balance which are essential for functional mobility. 

In addition, Tai Chi Chi Kung is suitable for the elderly because it is a low intensity and low impact exercise.  Therefore, Tai Chi Chi Kung exercise should be promoted in the elderly community.
 

http://hdl.handle.net/123456789/1812

Title: 

ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายแบบซี่กงและแอโรบิกต่อความสุขสมบูรณ์ของนักศึกษาพยาบาล

Other Titles: 

The effects of qigong and aerobic exercise program on wellness of nursing students

Authors: 

พรรณพิไล สุทธนะ, 2517-

Advisor: 

วีณา จีระแพทย์

Advisor’s Email: 

Veena.J@Chula.ac.th

Subjects: 

ความสุข นักศึกษาพยาบาล ชี่กง แอโรบิก (กายบริหาร)

Issue Date: 

2544 

Publisher: 

จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

Abstract: 

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดสองครั้ง มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความสุขสมบูรณ์ของนักศึกษาพยาบาล ก่อนและหลังการใช้โปรแกรมการออกกำลังกายแบบชี่กงและแอโรบิก และเปรียบเทียบความสุขสมบูรณ์ของนักศึกษาพยาบาลระหว่างกลุ่มที่ใช้โปรแกรมการออกกำลังกายแบบชี่กงและแอโรบิกกับกลุ่มที่ดำเนินชีวิตตามปกติ กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษาพยาบาลศาสตร์ ชั้นปีที่ 3 วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี อุตรดิตถ์ ปีการศึกษา 2544 จำนวน 36 คน ได้รับการสุ่มแบบจับคู่คะแนนความสุขสมบูรณ์ เพื่อแบ่งเป็นกลุ่มทดลองที่ใช้โปรแกรมการออกกำลังกายแบบชี่กงและแอโรบิก 18 คน และกลุ่มควบคุมที่มีการดำเนินชีวิตแบบปกติ 18 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ โปรแกรมการออกกำลังกายแบบชี่กงและแอโรบิก ซึ่งผ่านการตรวจสอบความเหมาะสมของการจัดกิจกรรมจากผู้ทรงคุณวุฒิ 4 ใน 5 ท่าน และแบบประเมินความสุขสมบูรณ์ ซึ่งวิเคราะห์หาค่าความเที่ยงของเครื่องมือได้ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟ่าของครอนบาค เท่ากับ .95 วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่ามัธยฐาน ส่วนเบี่ยงเบนควอไทล์ และเปรียบเทียบความแตกต่างของทั้งสองกลุ่มโดยใช้วิธีการทดสอบของวิลคอกซัน

ผลการวิจัยที่สำคัญสรุปได้ดังนี้

1. นักศึกษาพยาบาลที่ใช้โปรแกรมการออกกำลังกายแบบชี่กงและแอโรบิก มีความสุขสมบูรณ์สูงกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

2. นักศึกษาพยาบาลกลุ่มที่ใช้โปรแกรมการออกกำลังกายแบบชี่กงและแอโรบิก มีความสุขสมบูรณ์สูงกว่ากลุ่มที่ดำเนินชีวิตตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จากผลการวิจัยครั้งนี้ที่พบว่า โปรแกรมการออกกำลังกายแบบชี่กงและแอโรบิก สามารถเพิ่มความสุขสมบูรณ์ ของนักศึกษาพยาบาลได้ จึงควรนำโปรแกรมการออกกำลังกายแบบชี่กงและแอโรบิกมาไว้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมเสริมหลักสูตร และควรเปิดโอกาสให้นักศึกษาพยาบาลทุกชั้นปีได้เข้าร่วมโปรแกรมตามความสนใจได้ตลอดปี

Other Abstract: 

The purposes of this pretest – posttest quasi-experimental research were to compare the wellness between the experiment and control groups and the score of pretest and posttest wellness of nursing students who received the qigong and aerobic exercise program and those who had normal life style. Research samples consisted of 36 third-year nursing students at Borommaratchachonnani Uttaradit Nursing College. They were matched by the wellness score and randomly assigned into either experiment or control group.There were 18 students in each group. The research instruments were the qigong and aerobic exercise program and wellness test which had been tested for their validity and reliability. The wellness test had a Cronbach’s Alpha reliability of .95 . Data were analyzed by using median, quartile deviation and The Wilcoxon Matched Pairs Signed-Ranks test.

Major findings were as follows :

Nursing students who received the qigong and aerobic exercise program had higher wellness score than that before receiving theprogram with a significant difference at p = .05 . Nursing students who received the qigong and aerobic exercise program had higher wellness score than the control group with a significant difference at p = .05 .The results suggest that the qigong and aerobic exercise program can increase wellness of nursing students and should be integrated into the extra-curricular activities. Student in every class should have an opportunity to participate in this program all year round.

Description:  วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)–จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2544

Degree Name:  พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต

Degree Level:  ปริญญาโท

URI:  http://hdl.handle.net/123456789/1812

ISBN:  9741701853

FACULTY OF GRADUATE STUDIES. MAHIDOL UNIVERSITY. THAILAND

TITLE 

THE EFFECTS OF QIGONG MEDITATION EXERCISE ON BLOOD SUGAR LEVEL IN TYPE 2 DIABETES MELLITUS PATIENTS.

ISBN

974 – 04 – 3670 – 6

AUTHOR

KANYA LEIANKURE

DEGREE

M.Sc. (PUBLIC HEALTH) PUBLIC HEALTH NURSING (S)

FACULTY FACULTY OF PUBLIC HEALTH

ADVISOR

SOMPORN TRIAMCHAISRI

CO-ADVISOR

PATCHARAPORN KERDMONGKOL

SURINTORN KALAMPAKORN

ABSTRACT

Diabetes mellitus is a chronic disease that is incurable. Complications of this disease can be prevented by control of blood sugar to normal or close to normal levels. Factors which affect blood sugar level are diet, exercise, and medicine. This quasi experimental study aimed to assess the effects of Qigong meditation exercise on blood sugar levels in type 2 diabetes mellitus patients. Sixty diabetes patients treated at the outpatient diabetic clinic at Paholpulpayuhasena Hospital and meeting the requirements for the study were selected to be the sample group. All subjects were divided into two groups, the experimental group and the control group. The experimental group practiced Qigong meditation exercise in addition to the normal treatment, while the control group was on normal treatment. The duration of the study was eight weeks. Subjects in the experimental group and the control group were interviewed for perception of signs, symptoms, and feelings before and after the experiment. Blood sugar levels were measured before the experiment, at four weeks after the experiment, and at eight weeks after the experiment. The results of the experiment showed that after the experiment the blood sugar level in the experimental group was significantly lower than before the experiment and lower than that of the control group. The mean scores on perception of signs, symptoms, and feelings were significantly better than before the experiment and better than that of the control group. I conclude that Qigong meditation exercise could lower blood sugar and increase positive perception of signs, symptoms and feeling. Thus, this exercise should be practiced as a strategy for controlling disease in diabetic patients.

KEYWORD

QIGONG MEDITATION EXERCISE / BLOOD SUGAR LEVEL / TYPE 2 DIABETES MELLITUS PATIENTS

FACULTY OF GRADUATE STUDIES. MAHIDOL UNIVERSITY. THAILAND 

TITLE 

EFFECT OF TAI-CHI ON TYPE 2 DIABETIC PATIENTS

ISBN

974-04-7698-8

AUTHOR

WANTANEE YOTCHAISAN

DEGREE

Physical Therapy

PHYSICAL THERAPY FACULTY

FACULTY OF PHYSICAL THERAPY AND APPLIED MOVEMENT SCIENCE

ADVISOR

SOPA PICHAIYONGWONGDEE

CO-ADVISOR

TAVATCHAI PEERAPATDIT

 
 
ABSTRACTThe purpose of this study was to investigate the effects of tai-chi 3 times a week for eight weeks on exercise capacity, plasma glucose and quality of life in type 2 female diabetic patients who practiced (study) and did not practiced (control) the taichi exercise.  Thirty subjects, aged between 44-74 years old, were voluntary divided into control (n=15) and study (n=15) groups. The evaluations of heart rate, systolic blood pressure, diastolic blood pressure, knee extensor muscle endurance, forced vital capacity, forced expiratory volume in 1 second, fasting plasma glucose level and quality of life (evaluated by Thai version of the SF-36 questionnaire; 9 scales) were done in this study at pre- and post-exercise program. After eight weeks of tai-chi exercise, there were significant differences of percentage change (p<0.05), in the following parameters; heart rate (study vs control: 3.09+2.66 vs -0.77+4.46; p=0.005), knee extensor muscle endurance (study vs control: 48.44+51.77 vs 2.91+16.86; p=0.001 ), forced vital capacity (study vs control: – 8.33+6.69 vs 1.96+5.25; p= 0.001 ), forced expiratory volume in 1 second (study vs control: -6.40+7.55 vs -0.56+7.70; p=0.023 ) and general health scale of SF-36 (study vs control: -10.69+ 21.19 vs 29.67+58.23; p=0.011 ). In conclusion, this study demonstrated the positive effect on type 2 female diabetic patients after continue practiced tai-chi exercise.

KEYWORD

TYPE 2 DIABETIC/ TAI-CHI/ HEART RATE/ BLOOD PRESSURE/ FORCED VITAL CAPACITY/ FORCED EXPIRATORY VOLUME IN 1 SECOND/FASTING PLASMA GLUCOSE/ SF-36

การรับรู้ภาวะสุขภาพของผู้สูงอายุที่ออกกำลังกายไทเก็กลมปราณ 18 ท่า

Perceived Health Status of the Elderly Practicing Tai Chi

ณัฐชล อารยวิทยากุล

Natthachol Arayawithayakul

วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลผู้ใหญ่

มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

Master of Nursing Science in Adult Nursing

Prince of Songkla University

2547

ชื่อวิทยานิพนธ์

การรับรู้ภาวะสุขภาพของผู้สูงอายุที่ออกกำลังกายไทเก็กลมปราณ 18 ท่า

ผู้เขียน

นางสาวณัฐชล อารยวิทยากุล

สาขาวิชา

การพยาบาลผู้ใหญ่

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้ภาวะสุขภาพของผู้สูงอายุที่ออกกำลังกายไทเก็กลมปราณ 18 ท่า ในอดีตและปัจจุบัน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ศึกษา ได้รับการสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย แบบไม่คืนที่ จำนวน 100 ราย จากสมาชิกชมรมผู้สูงอายุ จำนวน 400 ราย ที่ออกกำลังกายไทเก็กลมปราณ 18 ท่า 5 แห่ง ในจังหวัดสงขลา เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ตามแบบสอบถามที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป และแบบสอบถามการรับรู้ภาวะสุขภาพ โดยแบบสอบถามการรับรู้ภาวะสุขภาพทั้งด้านร่างกาย จิตใจ สังคม และจิตวิญญาณ มีค่าความเที่ยง (Cronbach’s alpha) เท่ากับ .92 และสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน จากการทดสอบค่าความเที่ยงแบบทดสอบซ้ำ (test-retest) เท่ากับ .98 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ประกอบด้วย การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบแบบที (t-test)

ผลการวิจัยพบว่า การรับรู้ภาวะสุขภาพทั้งด้านร่างกาย จิตใจ สังคม จิตวิญญาณ และโดยรวมของผู้สูงอายุที่ออกกำลังกายไทเก็กลมปราณ 18 ท่า ในอดีตและปัจจุบัน อยู่ในระดับดี และการรับรู้ภาวะสุขภาพในปัจจุบันดีกว่าในอดีตอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 [t(99)=4.93, 5.97, 4.50, 6.62 และ 6.00 ตามลำดับ]

ผลการวิจัยครั้งนี้ แสดงให้เห็นว่า การออกกำลังกายไทเก็กลมปราณ 18 ท่า มีผลเชิงบวกต่อการรับรู้ภาวะสุขภาพทั้งด้านร่างกาย จิตใจ สังคม จิตวิญญาณ และการรับรู้ภาวะสุขภาพโดยรวม ดังนั้นการออกกำลังกายไทเก็กลมปราณ 18 ท่าอย่างสม่ำเสมอ จึงเหมาะสำหรับผู้สูงอายุ ในการส่งเสริมสุขภาพและดำรงรักษาไว้ซึ่งภาวะสุขภาพที่ดี

thesis Title:

Perceived Health Status of the Elderly Practicing Tai Chi

Author:

Miss Natthachol Arayawithayakul

Major Program:

Adult Nursing

Academic Year:

2002

Abstract

This descriptive study was conducted to investigate the preception on health status in the past and present of the elderly persons who have practiced Tai Chi with eighteen movements. One hundred subjects were selected by simple random sampling without replacement from 400 members at 5 elderly clubs in Songkhla province. The research instrument was a questionaire developed by the researcher. Two parts of the questionaire were demographic data and preceived health status concerning physical, mental, social, spiritual and the overall health status. The perceived health status questionaire has reliability (Cronbach’s alpha =.92) and test-retest reliability r=.98.

The results showed that the elderly persons perceived physical, mental, social, spiritual health statuses and the overall health status in the past and present at good levels. However perceived health statuses at present were significantly higher than those in the past, p<.001, t(99)=4.93, 5.97, 4.50, 6.62, and 6.00 respectively.

The research findings showed that practicing Tai Chi had positive effects on the perception of physical, mental, social, spiritual health statuses and the overall health status of the elderly persons. There fore the practice of Tai Chi is an appropriate exercise for the elderly persons in order to obtain and endure their good health statuses.

ชื่องานวิจัย:

ผลของการออกกำลังกายแบบไทเก็กกับการออกกำลังโดยการวิ่งระยะทาง 1.5 ไมล์ ที่มีต่อสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับสุขภาพของนักศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี

ผู้วิจัย:

อาจารย์ฤทธี เทพไทอำนวย

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สันติพงษ์ ปลั่งสุวรรณ

ภาควิชา:

พลศึกษา

ปีพุทธศักราช:

2543

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการออกกำลังกายแบบไทเก็กกับการออกกำลังกายโดยการวิ่งระยะทาง 1.5 ไมล์ ที่มีต่อสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับสุขภาพของนักศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาชายและนักศึกษาหญิงที่ศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ภาคการศึกษาที่ 2/2543 อายุระหว่าง 19-21 ปี และไม่เป็นนักกีฬาตัวแทนมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จำนวน 45 คน แบ่งเป็น 3 กลุ่มๆ ละ 15 คน คือ กลุ่มควบคุม ประกอบภารกิจประจำวันตามปกติ กลุ่มทดลองที่ 1 ฝึกออกกำลังกายแบบไทเก็ก กลุ่มทดลองที่ 2 ฝึกออกกำลังกายโดยการวิ่งระยะทาง 1.5 ไมล์  สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่ามัชฌิมเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวน และการเปรียบเทียบพหุคูณ โดยวิธีของตูกีย์

ผลการวิจัย พบว่า

1. การเปรียบเทียบสมรรถภาพทางกายก่อนการทดลองกับภายหลังการทดลองภายในกลุ่มของกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองออกกำลังกายแบบไทเก็กและกลุ่มทดลองออกกำลังกายโดยการวิ่งระยะทาง 1.5 ไมล์ ผลปรากฏว่า ค่าเฉลี่ยสมรรถภาพทางกายก่อนการทดลองกับหลังการทดลองทั้ง 3 กลุ่ม มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.5 โดยกลุ่มควบคุมมีค่าเฉลี่ยสมรรถภาพทางกายก่อนการทดลองสูงกว่าหลังการทดลอง ส่วนกลุ่มออกกำลังกายแบบไทเก็กและกลุ่มออกกำลังกายโดยการวิ่งระยะทาง 1.5 ไมล์ มีค่าเฉลี่ยสมรรถภาพทางกายหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลอง

2. การเปรียบเทียบสมรรถภาพทางกายภายหลังการทดลองของ กลุ่มออกกำลังกายแบบไทเก็กและกลุ่มออกกำลังกายโดยการวิ่งระยะทาง 1.5 ไมล์ ผลปรากฏว่า ค่าเฉลี่ยของสมรรถภาพทางกายของกลุ่มออกกำลังกายแบบไทเก็กกับกลุ่มออกกำลังกายโดยการวิ่ง 1.5 ไมล์ สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนค่าเฉลี่ยสมรรถภาพทางกายของกลุ่มออกกำลังกายแบบไทเก็กกับกลุ่มออกกำลังกายโดยการวิ่งระยะทาง 1.5 ไมล์ ไม่แตกต่างกัน

Title

Effect of Tai-Chi-Chaun Exercise and 1.5 miles Running on Health-Related Physical Fitness of Students at Prince of Songkla University, Pattani Campus

Author

Mr.Ritthee Tepthaiumnoay

Mr.Santipong Pangsuvan

Department

Physical Education

Academic Year

2000

Abstract

The objective of this research was to examine the effects of Tai-chi-chaun exercise and 1.5-miles running upon health-related physical fitness of student at Prince of Songkla University, Pattani Campus. The subjects were 45 male and female students aged between 19-21 who were studying in the second semaster of the academic year 2000 and of whom were university athletes. The were divided into three groups -one control group and two experimental ones.  The control group performed regular daily activities; the first experimental groups did Tai-chi-chaun exercise while the second one exercise by means of 1.5 -miles running. The data obtained using arithmetic mean, Standard deviatiion, t-test, ANOVA and Tukey’s HSD test.

The findings were as follows:

1. The comparative study of the subjects within each group revealed a significant difference at the level of .05 between their physical fitness prior to the study for all three groups. The mean of physical fitness prior to the study was higher than that after the study among the subjects in the control group. The mean after the treatment of the two experimental groups, however, was higher than that before the treatment.

2. there was no significant difference regarding physical fitness after the treatment between the Tai-chi-chaun experimental groups and the 1.5-mile running group. However, the mean of physical fitness of both experimental groups wsa significantly higher than that of the control one at .05 level.

* มีความแตกต่างกันในเรื่องตัวเลขนะครับ ตรงที่เป็นภาษาไทยบอกว่ามีผลต่าง 0.5 และ 0.05 ตามลำดับ แต่ภาษาอังกฤษบอกว่าเป็น 0.05 ทั้งคู่ ผมเลยคงไว้อย่างนั้น – admin@fajing.net

** ในบทคัดย่อเขียนชื่อมวยไทเก็กเป็นภาษาอังกฤษว่า Tai-chi-chaun ผมก็เลยต้องคงไว้อย่างนั้น – admin@fajing.net