Published in Journal of Gerontology and Geriatric Medicine, vol. 4(2), April-June, 2003, page 12-17. EFFECTS OF

TAI CHI CHI KUNG EXERCISE ON FUNCTIONAL MOBILITY IN ELDERLY

Somporn Onla-or1, Pathomrat Saksri1, and Anothai Wongyai2
1Department of Physical Therapy, Faculty of Associated Medical Sciences, Chiang Mai University, Chiang Mai, Thailand

2 Department of Physical Therapy, Dermbangnangbuad Hospital, Supunburi, Thailand

ABSTRACT

The purpose of this study was to compare functional mobility between elderly individuals who regularly practice Tai Chi Chi Kung (at least 3 days/week for at least 3 months) and non-exercise elderly.  The participants were 60 healthy elderly, aged between 60-74 years.  They were divided into 2 groups: the Tai Chi Chi Kung group (n = 30) and the control group (n = 30).  The two groups were similar in sex, age, weight, height, and level of daily activity.  Functional mobility was assessed using the Timed Movement Battery (TMB).  The TMB incorporated basic movements that are associated with activity of daily living and movements that elderly often have difficulty performing.  Results showed that the time to complete each item in the TMB was significantly shorter for the Tai Chi Chi Kung group than for that of the control group (p < 0.01).  Average time to complete all movements in the TMB was 29.56 +- 4.30 sec for the Tai Chi Chi Kung group and was 37.7 +- 8.28 sec for the control group. In conclusion, Tai Chi Chi Kung improves functional mobility in the healthy elderly. Previous studies showed that Tai Chi Chi Kung improves muscle strength, flexibility, and balance which are essential for functional mobility. 

In addition, Tai Chi Chi Kung is suitable for the elderly because it is a low intensity and low impact exercise.  Therefore, Tai Chi Chi Kung exercise should be promoted in the elderly community.
 

จาก ฐานข้อมูลงานวิจัย มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

การรับรู้ภาวะสุขภาพของผู้สูงอายุที่ออกกำลังกายไทเก็กลมปราณ 18 ท่า

Perceived Health Status of the Elderly Practicing Tai Chi

ณัฐชล อารยวิทยากุล

Natthachol Arayawithayakul

วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลผู้ใหญ่

มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

Master of Nursing Science in Adult Nursing

Prince of Songkla University

2547

ชื่อวิทยานิพนธ์

การรับรู้ภาวะสุขภาพของผู้สูงอายุที่ออกกำลังกายไทเก็กลมปราณ 18 ท่า

ผู้เขียน

นางสาวณัฐชล อารยวิทยากุล

สาขาวิชา

การพยาบาลผู้ใหญ่

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้ภาวะสุขภาพของผู้สูงอายุที่ออกกำลังกายไทเก็กลมปราณ 18 ท่า ในอดีตและปัจจุบัน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ศึกษา ได้รับการสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย แบบไม่คืนที่ จำนวน 100 ราย จากสมาชิกชมรมผู้สูงอายุ จำนวน 400 ราย ที่ออกกำลังกายไทเก็กลมปราณ 18 ท่า 5 แห่ง ในจังหวัดสงขลา เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ตามแบบสอบถามที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป และแบบสอบถามการรับรู้ภาวะสุขภาพ โดยแบบสอบถามการรับรู้ภาวะสุขภาพทั้งด้านร่างกาย จิตใจ สังคม และจิตวิญญาณ มีค่าความเที่ยง (Cronbach’s alpha) เท่ากับ .92 และสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน จากการทดสอบค่าความเที่ยงแบบทดสอบซ้ำ (test-retest) เท่ากับ .98 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ประกอบด้วย การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบแบบที (t-test)

ผลการวิจัยพบว่า การรับรู้ภาวะสุขภาพทั้งด้านร่างกาย จิตใจ สังคม จิตวิญญาณ และโดยรวมของผู้สูงอายุที่ออกกำลังกายไทเก็กลมปราณ 18 ท่า ในอดีตและปัจจุบัน อยู่ในระดับดี และการรับรู้ภาวะสุขภาพในปัจจุบันดีกว่าในอดีตอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 [t(99)=4.93, 5.97, 4.50, 6.62 และ 6.00 ตามลำดับ]

ผลการวิจัยครั้งนี้ แสดงให้เห็นว่า การออกกำลังกายไทเก็กลมปราณ 18 ท่า มีผลเชิงบวกต่อการรับรู้ภาวะสุขภาพทั้งด้านร่างกาย จิตใจ สังคม จิตวิญญาณ และการรับรู้ภาวะสุขภาพโดยรวม ดังนั้นการออกกำลังกายไทเก็กลมปราณ 18 ท่าอย่างสม่ำเสมอ จึงเหมาะสำหรับผู้สูงอายุ ในการส่งเสริมสุขภาพและดำรงรักษาไว้ซึ่งภาวะสุขภาพที่ดี

thesis Title:

Perceived Health Status of the Elderly Practicing Tai Chi

Author:

Miss Natthachol Arayawithayakul

Major Program:

Adult Nursing

Academic Year:

2002

Abstract

This descriptive study was conducted to investigate the preception on health status in the past and present of the elderly persons who have practiced Tai Chi with eighteen movements. One hundred subjects were selected by simple random sampling without replacement from 400 members at 5 elderly clubs in Songkhla province. The research instrument was a questionaire developed by the researcher. Two parts of the questionaire were demographic data and preceived health status concerning physical, mental, social, spiritual and the overall health status. The perceived health status questionaire has reliability (Cronbach’s alpha =.92) and test-retest reliability r=.98.

The results showed that the elderly persons perceived physical, mental, social, spiritual health statuses and the overall health status in the past and present at good levels. However perceived health statuses at present were significantly higher than those in the past, p<.001, t(99)=4.93, 5.97, 4.50, 6.62, and 6.00 respectively.

The research findings showed that practicing Tai Chi had positive effects on the perception of physical, mental, social, spiritual health statuses and the overall health status of the elderly persons. There fore the practice of Tai Chi is an appropriate exercise for the elderly persons in order to obtain and endure their good health statuses.

ที่มา ฐานข้อมูล กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข

http://www.dmh.go.th/Abstract/details.asp?id=2509

ผู้วิจัย/Authors:

เทอดศักดิ์ เดชคง

ชื่อเรื่อง/Title:

สมาธิเคลื่อนไหวเพื่อบำบัดกลุ่มอาการวิตกกังวล (GAD)

แหล่งที่มา/Source:

ที่ประชุมวิชาการกรมสุขภาพจิต ครั้งที่ 4 ระหว่างวันที่ 7-9 กันยายน 2541

รายละเอียด / Details:

ผู้ป่วยในกลุ่มอาการวิตกกังวลโดยเฉพาะ GAD (Generalized anxiety disorder) เป็นกลุ่มผู้ป่วยที่ต้องทนทุกข์กับความผิดปกติของร่างกายร่วมกับจิตใจ รบกวนต่อการทำงานและมีชีวิตอย่างมีความสุข การรักษาผู้ป่วยเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นการใช้ยาคลายกังวล (Anxiolytic drugs) ร่วมกับการบำบัดแบบอื่น การรักษาดังกล่าวบางครั้งใช้เวลานาน ผู้ป่วยต้องมาพบแพทย์และเสียค่าใช้จ่ายเป็นจำนวนมาก เทคนิคการฝึกสมาธิเคลื่อนไหวซึ่งประกอบด้วย สมาธิ-ลมหายใจ-กระบวนท่า เป็นการฝึกฝนที่ใช้เวลาไม่นานในการเรียนรู้และปฏิบัติ ผู้ป่วยสามารถฝึกด้วยตนเองที่บ้านได้ในปริมาณที่เหมาะสมอันจะมีผลลดอาการเนื่องจากความวิตกกังวล วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการนำเทคนิคสมาธิเคลื่อนไหวมาใช้กับผู้ป่วยเพื่อลดอาการเนื่องจากความวิตกกังวล วิธีการ ผู้ป่วยที่ต้องการฝึกจะต้องมาฝึกร่วมกันสัปดาห์ละครั้งติดต่อกัน 4 ครั้ง โดยแต่ละครั้ง จะมีการบรรยายสาธิตและฝึกดังนี้ 1. ฝึกหายใจ 2. ฝึกบริหารร่างกาย 3. ฝึกสมาธิเคลื่อนไหว (ไทเก๊ก 4 ท่า) ผู้ฝึกจะนำวิธีการฝึกไปปฏิบัติต่อที่บ้าน วันละ 15 นาที ติดต่อกันทุกวัน ผลที่ได้ ผู้ฝึกจะมีอาการแสดงว่า ฝึกได้ คือ ฝ่ามือ ฝ่าเท้า ร้อนขึ้น หายใจช้าลง แต่ลึกมากขึ้นอาจรู้สึกชาเหมือนไฟฟ้าซ็อตตามร่างกาย ผู้ที่มีความตึงเครียดวิตกกังวล จะมีความผ่อนคลายและสบายขึ้น อาการมือเย็น หัวใจเต้นเร็ว หายใจไม่โล่ง แน่นหน้าอก จะค่อยๆ หายไป ในรายที่มีอาการซึมเศร้าร่วมด้วย ก็มักมีอารมณ์ที่ดีขึ้น มีความสุขสดชื่นมากขึ้น สรุปและข้อเสนอแนะ การฝึกสมาธิเคลื่อนไหวเป็นแนวทางหนึ่ง ที่ใช้รักษาผู้ป่วยที่มีความวิตกกังวล โดยอาจใช้อย่างเดียวในรายที่อาการไม่มากนัก และใช้ร่วมกับยาคลายกังวลในรายที่มีอาการมากด้วยวิธีการนี้จะทำให้ผู้ป่วยสามารถพึ่งตนเองมากขึ้น ใช้ยาน้อยลง สิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายน้อยลง เหมาะสมกับยุคสมัยปัจจุบัน อนึ่ง สมาธิเคลื่อนไหวเป็นแนวทางฝึกสมาธิที่ง่ายต่อการปฏิบัติ แม้แต่ผู้ที่ไม่เคยฝึกสมาธิมาก่อนก็สามารถปฏิบัติได้ในเวลาอันสั้น

ปีที่เผยแพร่/Year: 

2541  

Keywords:

วิตกกังวล, จิตเวช, จิตเวชศาสตร์, สมาธิเคลื่อนไหวเพื่อบำบัดกลุ่มอาการวิตกกังวล, anxiety, focus movement, psychiatry  

Address:

โรงพยาบาลเจริญกรุงประชารักษ์  

Code:

201410004058

ISSN/ISBN: 

-

Country of publication:

ประเทศไทย

Language:

ภาษาไทย

Category:

Paper ได้รับคัดเลือกนำเสนอในที่ประชุมวิชาการกรมสุขภาพจิต

Download:

-